Kwota podatku VAT podlegająca wpłacie do urzędu skarbowego jest różnicą pomiędzy
A. podatkiem VAT należnym a podatkiem VAT naliczonym.
B. wartością brutto sprzedaży a podatkiem VAT należnym.
C. wartością brutto zakupu a podatkiem VAT naliczonym.
D. podatkiem VAT naliczonym a podatkiem VAT należnym.
Kwota VAT do wpłaty do urzędu skarbowego powstaje wtedy, gdy podatek VAT należny od sprzedaży jest większy niż podatek VAT naliczony przy zakupach. Dlatego poprawny zapis to: VAT do zapłaty = VAT należny - VAT naliczony, czyli w skrócie $VAT_{wpłaty}=VAT_{należny}-VAT_{naliczony}$. VAT należny to podatek, który przedsiębiorca dolicza klientowi na fakturze sprzedaży, np. sprzedając towar za 1000 zł netto i stosując stawkę 23%, wykazuje 230 zł VAT należnego. VAT naliczony to z kolei podatek z faktur zakupowych, np. z faktury za zakup towaru, paliwa, materiałów biurowych czy usług księgowych. Jeżeli firma ma 230 zł VAT należnego i 80 zł VAT naliczonego, to do urzędu wpłaca 150 zł. Moim zdaniem to jedna z ważniejszych zasad w rozliczeniach handlowych, bo pokazuje, że przedsiębiorca nie oddaje całego VAT ze sprzedaży, tylko pomniejsza go o VAT zapłacony przy zakupach związanych z działalnością. W praktyce trzeba pilnować poprawnych faktur, terminów rozliczeń oraz prawa do odliczenia podatku naliczonego, bo nie każdy zakup daje takie prawo automatycznie. Dobra praktyka branżowa to regularna kontrola rejestru sprzedaży VAT i rejestru zakupów VAT, tak żeby deklaracja lub plik JPK_V7 zgadzały się z dokumentacją księgową.
W rozliczaniu VAT bardzo łatwo pomylić kierunek odejmowania, szczególnie gdy patrzy się tylko na słowa „naliczony” i „należny”. Trzeba zapamiętać prostą zasadę: urząd skarbowy interesuje przede wszystkim VAT od sprzedaży, czyli VAT należny, a przedsiębiorca może go pomniejszyć o VAT z zakupów, czyli VAT naliczony. Nie oblicza się więc podatku do wpłaty jako różnicy między VAT naliczonym a VAT należnym, bo taki zapis odwraca sens rozliczenia. Gdyby podatek naliczony był większy od należnego, zwykle powstaje nadwyżka do przeniesienia albo zwrotu, a nie standardowa kwota do zapłaty. Również odejmowanie VAT naliczonego od wartości brutto zakupu miesza dwie różne kategorie: wartość brutto to kwota razem z podatkiem, a VAT naliczony to tylko część podatkowa z faktury zakupowej. Wynikiem takiego działania byłaby raczej wartość netto zakupu, a nie zobowiązanie wobec urzędu. Podobnie wartość brutto sprzedaży pomniejszona o VAT należny daje wartość netto sprzedaży, czyli podstawę opodatkowania, nie kwotę podatku do wpłaty. Z mojego doświadczenia uczniowie często mylą fakturę jako dokument z samym mechanizmem podatku. Faktura pokazuje netto, VAT i brutto, ale rozliczenie VAT polega na porównaniu podatku od sprzedaży z podatkiem z zakupów. Poprawne podejście jest takie: najpierw ustalasz VAT należny ze sprzedaży, potem VAT naliczony z faktur zakupowych, a na końcu liczysz różnicę $VAT_{należny}-VAT_{naliczony}$. Dopiero ta różnica, jeśli jest dodatnia, podlega wpłacie do urzędu skarbowego.