Kwalifikacja: EE8 - Kwalifikacja EE8

Wzory zawierające samo dodawanie lub dzielenie a^2 i b^2 bez pierwiastka mają pewną intuicję z geometrii, ale nie odzwierciedlają rzeczywistego pomiaru przekątnej w pikselach. Wynika to z tego, że liczba pikseli na przekątnej ekranu, która jest kluczowa do wyznaczenia PPI, obliczana jest zawsze przez zastosowanie twierdzenia Pitagorasa. Próba podzielenia sumy kwadratów szerokości i wysokości przez długość przekątnej (czy to w calach czy w calach podniesionych do kwadratu) nie ma sensu fizycznego – jednostki się wtedy nie zgadzają, a wynik nie oddaje rzeczywistego zagęszczenia pikseli. Często spotykany błąd to myślenie, że wystarczy podzielić liczbę pikseli w poziomie lub pionie przez odpowiedni wymiar, ale przecież ekrany mają różne proporcje i to przekątna jest jedynym sensownym punktem odniesienia. Zdarza się też, że ktoś myli wzór na pole prostokąta (gdzie mnożymy długość i szerokość) z długością przekątnej – a do PPI liczy się właśnie przekątna, bo to na niej opiera się calowa miara. Użycie wzoru bez pierwiastka sugeruje brak uwzględnienia zależności geometrycznych, co prowadzi do zupełnie błędnych wartości. W praktyce, ignorowanie pierwiastka oznacza, że otrzymany wynik nie odzwierciedli rzeczywistej liczby pikseli przypadających na cal długości przekątnej. W branży przyjmuje się wyłącznie wzór wykorzystujący pierwiastek z sumy kwadratów liczby pikseli w poziomie i pionie, aby dokładnie wyliczyć rozdzielczość przestrzenną. Tak naprawdę, tylko stosując tę metodę, można porównywać komfort pracy czy jakość obrazu pomiędzy różnymi urządzeniami bez ryzyka błędnych wniosków. Warto wyrobić sobie nawyk sprawdzania i rozumienia tego wzoru, bo w świecie sprzętu komputerowego czy nawet podczas projektowania grafiki komputerowej, prawidłowa interpretacja PPI jest kluczowa do uzyskania optymalnego efektu wizualnego.