Host automatycznie pobiera adres IP z serwera DHCP. W przypadku gdy serwer DHCP ulegnie uszkodzeniu, karcie sieciowej zostanie przypisany adres IP z zakresu
A. 224.0.0.1 ÷ 224.255.255.254
B. 127.0.0.1 ÷ 127.255.255.254
C. 169.254.0.1 ÷ 169.254.255.254
D. 192.168.0.1 ÷ 192.168.255.254
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2021 (arkusz E.13-SG-21.06).
Adres z zakresu 169.254.0.1 ÷ 169.254.255.254 to adres autokonfiguracji IPv4, zwykle nazywany APIPA albo IPv4 link-local. Karta sieciowa dostaje taki adres wtedy, gdy system ma ustawione pobieranie konfiguracji przez DHCP, ale nie może uzyskać dzierżawy z serwera. W praktyce wygląda to tak: komputer wysyła zapytania DHCP Discover, nie dostaje odpowiedzi DHCP Offer, więc po pewnym czasie sam losuje adres z sieci 169.254.0.0/16 i sprawdza, czy nie ma konfliktu w sieci lokalnej. Typowa maska to 255.255.0.0. Taki adres pozwala co najwyżej na komunikację z innymi hostami w tym samym segmencie LAN, które też mają adresy link-local. Nie zapewnia normalnego dostępu do Internetu ani do innych podsieci, bo zwykle nie ma poprawnej bramy domyślnej i DNS. Z mojego doświadczenia, gdy widzę w ipconfig adres 169.254.x.x, od razu sprawdzam serwer DHCP, kabel, VLAN, przełącznik, kartę sieciową albo usługę DHCP Client. W standardach i dobrych praktykach mówi się o adresacji link-local IPv4 opisanej m.in. w RFC 3927. W sieciach firmowych lepiej nie traktować APIPA jako normalnego rozwiązania, tylko jako objaw awarii lub braku konfiguracji. Dobrą praktyką jest redundancja DHCP, podział zakresów, rezerwacje dla ważnych urządzeń i monitoring dostępności serwera DHCP.
Jeżeli host nie dostaje konfiguracji z DHCP, nie wybiera dowolnego znanego zakresu adresów IPv4. Trzeba tu rozróżnić kilka specjalnych klas i zastosowań adresów, bo one często się mylą, szczególnie na początku nauki sieci. Zakres 127.0.0.1 ÷ 127.255.255.254 należy do pętli zwrotnej, czyli loopback. Adres 127.0.0.1 oznacza lokalny komputer i służy do testowania stosu TCP/IP bez wychodzenia pakietów na kartę sieciową. Można nim sprawdzić, czy sam protokół działa, ale nie jest to adres nadawany interfejsowi Ethernet po awarii DHCP. Gdyby komputer dostał taki adres na karcie sieciowej jako adres roboczy, komunikacja w LAN byłaby bez sensu. Zakres 192.168.0.1 ÷ 192.168.255.254 jest adresem prywatnym z RFC 1918. Jest bardzo popularny w domowych routerach, firmowych podsieciach i laboratoriach, ale nadal musi być skonfigurowany ręcznie albo przydzielony przez działający serwer DHCP. Sam fakt, że adres jest prywatny, nie oznacza automatycznej awaryjnej konfiguracji. To typowy błąd myślowy: ktoś kojarzy 192.168.x.x z siecią lokalną i zakłada, że system sam sobie taki adres ustawi. Nie tak to działa. Zakres 224.0.0.1 ÷ 224.255.255.254 należy do adresacji multicast. Adresy multicast służą do wysyłania ruchu do grup odbiorców, na przykład w protokołach routingu, usługach wykrywania czy transmisjach grupowych. Nie przypisuje się ich jako zwykłego adresu hosta na karcie sieciowej. Poprawny mechanizm awaryjny to APIPA, czyli adres 169.254.x.x z przestrzeni link-local. W diagnostyce sieci taki adres jest mocną wskazówką: DHCP nie odpowiedział, dzierżawa nie została uzyskana albo host nie ma łączności z właściwym segmentem sieci.