Jaką postać ma adres IP 172.16.10.5 w zapisie binarnym?
A. 10101100.00010000.00001010.00000110
B. 10101100.00010000.00001010.00000101
C. 10101100.00010001.00001010.00000101
D. 10101110.00010000.00001011.00000101
Adres IPv4 172.16.10.5 składa się z czterech oktetów, czyli czterech liczb dziesiętnych zapisanych po 8 bitów każda. Dlatego każdą część konwertujemy osobno: 172 = 10101100, 16 = 00010000, 10 = 00001010, 5 = 00000101. Po złożeniu daje to 10101100.00010000.00001010.00000101. To właśnie jest poprawny zapis binarny tego adresu. W praktyce taka umiejętność przydaje się przy obliczaniu masek podsieci, adresów sieci, broadcastów oraz zakresów hostów. Moim zdaniem warto tu pilnować zasady, że każdy oktet musi mieć dokładnie 8 bitów, nawet jeśli z przodu trzeba dopisać zera. Tak zapisuje się adresy zgodnie z zasadami IPv4, opisanymi m.in. w dokumentach RFC dotyczących protokołu IP. W pracy administratora sieci takie liczenie pojawia się przy konfiguracji routerów, analizie trasowania i przy ręcznym sprawdzaniu, czy host należy do danej podsieci.
Adres IPv4 trzeba konwertować bardzo systematycznie, oktet po oktecie. W tym pytaniu łatwo pomylić się o jeden bit, a wtedy cały adres binarny oznacza już inną wartość dziesiętną. Liczba 172 w systemie binarnym to 10101100, ponieważ składa się z wartości 128 + 32 + 8 + 4. Jeżeli ktoś zapisze ją jako 10101110, to otrzymuje 174, a nie 172. Taki błąd często wynika z liczenia bitów od złej strony albo z pomylenia wag 4 i 2. Drugi oktet też jest ważny: 16 to 00010000, a nie 00010001, bo dopisanie jedynki na końcu zwiększa wartość do 17. W sieciach komputerowych taka różnica nie jest kosmetyczna, tylko wskazuje zupełnie inny adres hosta lub sieci. Podobnie 10 musi być zapisane jako 00001010, bo to 8 + 2. Zapis 00001011 oznaczałby 11. Ostatni oktet 5 to 00000101, czyli 4 + 1, natomiast 00000110 daje 6. Najczęstszy błąd myślowy polega na tym, że patrzy się na cały adres jak na jeden długi ciąg bitów, zamiast traktować go jako cztery niezależne oktety po 8 bitów. Z mojego doświadczenia najlepiej rozpisać sobie wagi bitów: 128, 64, 32, 16, 8, 4, 2, 1 i zaznaczać, które z nich sumują się do danej liczby. To prosta metoda, ale bardzo pewna, szczególnie przy adresacji IPv4, maskach podsieci i zadaniach egzaminacyjnych z sieci.