Który z adresów IPv4 jest adresem klasy C?
A. 191.168.0.2
B. 240.220.0.4
C. 168.192.0.1
D. 220.191.0.3
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2019 (arkusz E.13-X-19.06).
Adres 220.191.0.3 należy do klasy C, bo w klasycznym, klasowym podziale adresów IPv4 o klasie decyduje pierwszy oktet, czyli pierwsza liczba w adresie. Dla klasy C zakres pierwszego oktetu wynosi od 192 do 223. Tutaj pierwszy oktet to 220, więc mieści się dokładnie w tym przedziale. W takim adresowaniu domyślna maska klasy C to 255.255.255.0, czyli /24, co oznacza, że trzy pierwsze oktety identyfikują sieć, a ostatni oktet zwykle identyfikuje hosta. W praktyce dziś częściej używa się CIDR, czyli zapisu z prefiksem, np. /24, /26 czy /30, bo jest elastyczniejszy i zgodny z dobrymi praktykami projektowania sieci. Mimo to klasy adresów nadal często pojawiają się w testach i pomagają zrozumieć podstawy adresacji IPv4. Moim zdaniem warto zapamiętać prosto: A to 1-126, B to 128-191, C to 192-223, D to 224-239, a E to 240-255. Dzięki temu przy konfiguracji interfejsów, analizie dokumentacji albo czytaniu starych materiałów sieciowych szybciej rozpoznasz, z jakim typem adresu masz do czynienia.
W tym pytaniu kluczowe jest patrzenie na pierwszy oktet adresu IPv4, a nie na to, czy adres wygląda znajomo albo przypomina często używane zakresy prywatne. W klasycznym podziale adresów IPv4 klasa C obejmuje adresy, których pierwszy oktet mieści się w zakresie 192-223. Dlatego adres 220.191.0.3 pasuje do klasy C, bo zaczyna się od 220. Adres zaczynający się od 168 nie jest klasą C, tylko klasą B, ponieważ zakres klasy B to 128-191. Częsty błąd polega tu na skojarzeniu z adresem 192.168.x.x, który faktycznie jest prywatnym zakresem często spotykanym w sieciach domowych i firmowych. Ale 168.192.0.1 to zupełnie inny układ oktetów, a w adresacji IPv4 kolejność ma znaczenie, i to bardzo. Adres zaczynający się od 191 także należy do klasy B, mimo że jest blisko granicy klasy C. Granica zaczyna się dopiero od 192. Z kolei adres z pierwszym oktetem 240 należy do klasy E, czyli zakresu historycznie zarezerwowanego do zastosowań eksperymentalnych, a nie do typowego adresowania hostów. Z mojego doświadczenia najlepiej zapamiętać te przedziały jako mapę: 1-126 klasa A, 128-191 klasa B, 192-223 klasa C, 224-239 multicast klasy D, 240-255 klasa E. W nowoczesnych sieciach używa się głównie CIDR i masek prefiksowych, ale klasy nadal są przydatne do nauki podstaw i na egzaminach technicznych.