Jaka jest kolejność części adresu globalnego IPv6 typu unicast przedstawionego na rysunku?
A. 1 - identyfikator podsieci, 2 - globalny prefiks, 3 - identyfikator interfejsu.
B. 1 - globalny prefiks, 2 - identyfikator podsieci, 3 - identyfikator interfejsu.
C. 1 - identyfikator interfejsu, 2 - globalny prefiks, 3 - identyfikator podsieci.
D. 1 - globalny prefiks, 2 - identyfikator interfejsu, 3 - identyfikator podsieci.
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2018 (arkusz E.13-X-18.06).
Adres globalny IPv6 typu unicast jest zbudowany w kolejności: globalny prefiks routingu, identyfikator podsieci, identyfikator interfejsu. Na pokazanym schemacie pole 1 ma 48 bitów, więc odpowiada globalnemu prefiksowi, czyli części przydzielanej zwykle przez operatora lub organizację nadrzędną. Pole 2 ma 16 bitów i służy do wydzielania podsieci wewnątrz danej organizacji. Pole 3 ma 64 bity i jest identyfikatorem interfejsu, czyli fragmentem wskazującym konkretną kartę sieciową lub interfejs logiczny hosta w danej podsieci. Taki podział daje typowy prefiks /64 dla jednej sieci LAN, co jest dobrą praktyką w IPv6 i wynika z założeń opisanych m.in. w RFC 4291. W praktyce adres typu 2001:db8:abcd:0012:xxxx:xxxx:xxxx:xxxx można rozumieć tak: 2001:db8:abcd to prefiks globalny, 0012 to podsieć, a pozostałe 64 bity to identyfikator interfejsu. Moim zdaniem to warto sobie mocno zapamiętać, bo przy projektowaniu adresacji IPv6 pomylenie tych części szybko robi bałagan w routingu, dokumentacji i regułach firewalli.
W adresacji IPv6 łatwo pomylić kolejność pól, bo cały adres ma 128 bitów i na pierwszy rzut oka wygląda jak długi ciąg liczb szesnastkowych. Trzeba jednak patrzeć na funkcję poszczególnych części, a nie tylko na ich nazwę. Identyfikator interfejsu nie znajduje się na początku adresu, ponieważ początek adresu IPv6 musi umożliwiać routing w Internecie. To tam umieszcza się globalny prefiks routingu, czyli informację pozwalającą routerom ustalić, do jakiej sieci lub organizacji należy dany adres. Gdyby identyfikator interfejsu był pierwszy, routery nie miałyby sensownej, hierarchicznej podstawy do przekazywania pakietów, a tablice routingu byłyby kompletnie niepraktyczne. Identyfikator podsieci też nie jest pierwszą częścią adresu globalnego unicast. Podsieć działa dopiero wewnątrz przydzielonego prefiksu globalnego, czyli jest jak lokalne doprecyzowanie: najpierw wiadomo, do jakiej organizacji trafić, a potem do której jej podsieci. Błędem jest też umieszczanie globalnego prefiksu w środku, bo łamie to podstawową zasadę hierarchicznej adresacji. Typowy układ widoczny na schematach szkolnych i zgodny z praktyką branżową to 48 bitów prefiksu globalnego, 16 bitów identyfikatora podsieci oraz 64 bity identyfikatora interfejsu. Z mojego doświadczenia uczniowie często kojarzą końcówkę adresu z czymś mniej ważnym i próbują przestawiać pola intuicyjnie, ale w IPv6 ta końcówka ma konkretne znaczenie: wskazuje interfejs w danej podsieci, często przy prefiksie /64.