Adres MAC karty sieciowej zapisany w postaci 00-1A-2B-3C-4D-5E jest wyrażony w systemie
A. szesnastkowym
B. ósemkowym
C. dziesiętnym
D. dwójkowym
Adres MAC w postaci 00-1A-2B-3C-4D-5E jest zapisany w systemie szesnastkowym, czyli heksadecymalnym. Widać to po tym, że oprócz cyfr 0-9 występują też litery A, B, C, D, E, które w tym systemie oznaczają wartości od 10 do 14. Standardowy adres MAC ma 48 bitów, czyli 6 bajtów, a każdy bajt bardzo wygodnie zapisuje się jako dwie cyfry szesnastkowe. Dlatego zapis 00-1A-2B-3C-4D-5E składa się z sześciu par znaków oddzielonych myślnikami. W praktyce spotkasz też zapis z dwukropkami, np. 00:1A:2B:3C:4D:5E, szczególnie w Linuxie, routerach i dokumentacji sieciowej. Moim zdaniem to jeden z tych tematów, które warto rozumieć, a nie tylko zapamiętać, bo MAC pojawia się przy konfiguracji DHCP, filtrowaniu dostępu w Wi-Fi, analizie tablicy ARP czy diagnostyce poleceniami ipconfig /all, getmac albo ip link. Zgodnie ze standardami IEEE 802 adres MAC identyfikuje interfejs w warstwie łącza danych, a jego zapis szesnastkowy jest po prostu czytelny i krótki.
Jeżeli jako odpowiedź został wybrany system dwójkowy, ósemkowy albo dziesiętny, to najpewniej zaszło pomylenie samej wartości adresu z jego sposobem zapisu. Adres MAC faktycznie jest informacją binarną przechowywaną w sprzęcie karty sieciowej, bo komputer ostatecznie operuje na bitach. Jednak pokazany zapis 00-1A-2B-3C-4D-5E nie jest zapisem dwójkowym. W systemie dwójkowym mogłyby występować tylko znaki 0 i 1, a pełny adres MAC miałby postać 48 bitów, czyli byłby dużo dłuższy i mniej czytelny dla człowieka. System ósemkowy także tu nie pasuje, bo używa wyłącznie cyfr od 0 do 7. Litery A, B, C, D i E od razu wykluczają taki zapis. System dziesiętny również odpada, ponieważ korzysta z cyfr 0-9 i nie używa liter jako cyfr liczbowych. Typowy błąd polega na tym, że ktoś widzi cyfry w adresie i zakłada, że to zapis dziesiętny, albo pamięta, że sprzęt działa na bitach i wybiera dwójkowy. W sieciach komputerowych stosuje się zapis szesnastkowy, bo jedna cyfra hex odpowiada dokładnie 4 bitom, więc dwa znaki opisują jeden bajt. To jest wygodne, zgodne z praktyką branżową i dużo mniej podatne na pomyłki przy przepisywaniu adresów interfejsów sieciowych.