Aby odczytać adres serwera DNS w konfiguracji karty sieciowej systemu z rodziny Windows należy wykonać polecenie
A. ipconfig /all
B. ping
C. ipconfig
D. arp -a
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2018 (arkusz E.13-X-18.06).
Polecenie ipconfig /all jest właściwym wyborem, ponieważ w systemach Windows wyświetla pełną konfigurację protokołu TCP/IP dla wszystkich kart sieciowych. W praktyce właśnie tam znajdziesz pozycję Serwery DNS albo DNS Servers, czyli adresy serwerów używanych do tłumaczenia nazw domenowych, np. www.example.com, na adresy IP. Samo ipconfig pokazuje tylko podstawowe dane, takie jak adres IPv4, maskę podsieci i bramę domyślną, a to zwykle za mało przy diagnozowaniu problemów z nazwami. Opcja /all rozszerza wynik także o serwery DNS, stan DHCP, adres fizyczny MAC, czas dzierżawy DHCP, sufiksy DNS i inne szczegóły adaptera. Z mojego doświadczenia to jedno z pierwszych poleceń, które warto wykonać, gdy komputer ma internet po adresie IP, ale nie otwiera stron po nazwie. Dobra praktyka administracyjna jest taka, żeby przy zgłoszeniu problemu sieciowego sprawdzić i udokumentować wynik ipconfig /all, a potem porównać DNS z konfiguracją routera, serwera DHCP albo polityką firmową. Dzięki temu szybko widać, czy komputer korzysta z właściwego resolvera DNS, czy może dostał zły adres z DHCP albo ma ręcznie wpisane stare ustawienia.
W tym pytaniu łatwo pomylić narzędzia diagnostyczne, bo wszystkie podane polecenia jakoś kojarzą się z siecią, ale każde służy do czegoś innego. Ping jest przydatny do sprawdzania osiągalności hosta i podstawowej łączności IP. Można nim sprawdzić, czy odpowiada brama domyślna, serwer DNS albo konkretna domena, ale ping nie pokazuje konfiguracji karty sieciowej. Jeśli wpiszesz ping 8.8.8.8, dowiesz się co najwyżej, czy jest odpowiedź ICMP, a nie jaki DNS jest ustawiony w systemie. To częsty błąd myślowy: skoro polecenie dotyczy sieci, to pewnie pokaże ustawienia sieciowe. No właśnie nie zawsze.
Arp -a pokazuje tablicę ARP, czyli powiązania adresów IPv4 z adresami MAC w sieci lokalnej. To jest bardzo pomocne przy analizie komunikacji w LAN, konfliktach adresów albo przy sprawdzaniu, czy host był ostatnio osiągany w tej samej domenie rozgłoszeniowej. Nie ma tam jednak informacji o serwerach DNS, bo DNS działa na wyższym poziomie i zajmuje się nazwami, a ARP rozwiązuje adres IP na adres sprzętowy MAC.
Samo ipconfig jest już bliżej tematu, bo pokazuje konfigurację interfejsów Windows, ale w wersji podstawowej zwykle ogranicza się do adresu IP, maski i bramy domyślnej. Do pełnego obrazu potrzebny jest przełącznik /all. Moim zdaniem warto zapamiętać prostą zasadę: gdy diagnozujesz konfigurację Windows, zaczynasz od ipconfig /all, a dopiero potem używasz ping, nslookup, tracert czy arp -a zależnie od tego, co dokładnie chcesz sprawdzić.
Arp -a pokazuje tablicę ARP, czyli powiązania adresów IPv4 z adresami MAC w sieci lokalnej. To jest bardzo pomocne przy analizie komunikacji w LAN, konfliktach adresów albo przy sprawdzaniu, czy host był ostatnio osiągany w tej samej domenie rozgłoszeniowej. Nie ma tam jednak informacji o serwerach DNS, bo DNS działa na wyższym poziomie i zajmuje się nazwami, a ARP rozwiązuje adres IP na adres sprzętowy MAC.
Samo ipconfig jest już bliżej tematu, bo pokazuje konfigurację interfejsów Windows, ale w wersji podstawowej zwykle ogranicza się do adresu IP, maski i bramy domyślnej. Do pełnego obrazu potrzebny jest przełącznik /all. Moim zdaniem warto zapamiętać prostą zasadę: gdy diagnozujesz konfigurację Windows, zaczynasz od ipconfig /all, a dopiero potem używasz ping, nslookup, tracert czy arp -a zależnie od tego, co dokładnie chcesz sprawdzić.