Aktualizację do wyższej wersji systemu Ubuntu Linux umożliwia polecenie
A. apt-get sudo su update
B. upgrade install dist high
C. install source update
D. sudo apt-get dist-upgrade
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2020 (arkusz EE.08-SG-20.06).
Polecenie sudo apt-get dist-upgrade jest właściwą odpowiedzią w kontekście aktualizacji Ubuntu do wyższej wersji lub wykonania tzw. aktualizacji dystrybucyjnej pakietów. sudo uruchamia polecenie z uprawnieniami administratora, apt-get jest klasycznym narzędziem do obsługi pakietów w systemach Debian/Ubuntu, a dist-upgrade potrafi rozwiązywać bardziej złożone zależności niż zwykłe upgrade, np. doinstalować nowe pakiety albo usunąć takie, które blokują aktualizację. W praktyce przed takim działaniem robi się zwykle sudo apt-get update, żeby odświeżyć listy pakietów z repozytoriów. Dobrą praktyką branżową jest też wykonanie kopii zapasowej ważnych danych, sprawdzenie wolnego miejsca na dysku oraz przeczytanie informacji o wydaniu. Moim zdaniem to jedna z tych komend, które warto rozumieć, a nie tylko zapamiętać, bo niewłaściwa aktualizacja systemu może skończyć się problemami z zależnościami albo usługami. W nowszych wersjach Ubuntu do pełnego przejścia między wydaniami często używa się też do-release-upgrade, ale w klasycznym ujęciu egzaminacyjnym apt-get dist-upgrade oznacza aktualizację dystrybucyjną z obsługą zależności.
W błędnych odpowiedziach widać typowe mieszanie nazw poleceń, opcji i ogólnych skojarzeń z Linuksem. Samo zestawienie słów install, source i update nie tworzy poprawnego polecenia systemowego. install w apt-get służy głównie do instalowania wskazanego pakietu, source dotyczy pakietów źródłowych, a update odświeża listę dostępnych pakietów z repozytoriów. To ważne rozróżnienie: update nie aktualizuje jeszcze systemu, tylko pobiera informacje o tym, co można zaktualizować. Z mojego doświadczenia uczniowie często mylą te dwa etapy, bo po polsku oba brzmią trochę jak aktualizacja. Konstrukcja apt-get sudo su update również jest niepoprawna składniowo i logicznie. sudo oraz su służą do uzyskiwania uprawnień administratora, ale nie wpisuje się ich jako argumentów programu apt-get. Poprawny porządek to najpierw sudo, potem właściwe polecenie, czyli np. sudo apt-get update. Z kolei ciąg upgrade install dist high wygląda jak przypadkowe połączenie słów kojarzących się z aktualizacją, ale powłoka systemowa nie potraktuje tego jako sensownego polecenia. W systemach Linux składnia ma znaczenie: nazwa programu, podpolecenie, opcje i argumenty muszą być w odpowiedniej kolejności. Przy administracji Ubuntu dobrą praktyką jest korzystanie z dokumentacji man apt-get, sprawdzanie komunikatów przed zatwierdzeniem zmian i rozumienie, czy wykonujemy zwykłą aktualizację pakietów, aktualizację zależności, czy pełne przejście na nowsze wydanie systemu.