W architekturze sieci lokalnych typu peer-to-peer (równy z równym)
A. wyróżnione komputery pełnią rolę serwerów, a pozostałe komputery tylko korzystają z ich zasobów.
B. konta wszystkich użytkowników są zarządzane centralnie przez kontroler domeny.
C. każdy komputer zarówno udostępnia pewne zasoby, jak i korzysta z zasobów innych komputerów.
D. wszystkie komputery korzystają wyłącznie z zasobów jednego serwera plików.
W architekturze peer-to-peer, czyli równy z równym, sens jest taki, że każdy komputer może być jednocześnie klientem i serwerem dla innych urządzeń w tej samej sieci lokalnej. Dlatego poprawna jest odpowiedź, że każdy komputer zarówno udostępnia pewne zasoby, jak i korzysta z zasobów innych komputerów. W praktyce może to wyglądać tak: komputer w księgowości udostępnia folder z dokumentami, inny komputer udostępnia drukarkę USB, a jeszcze inny pozwala pobrać pliki instalacyjne. Nie ma tutaj jednego obowiązkowego, centralnego serwera, który wszystkim zarządza. Moim zdaniem to dość wygodne w małych sieciach, np. w domu albo małym biurze, ale przy większej liczbie stanowisk robi się mniej wygodnie i trudniej to kontrolować. W dobrych praktykach trzeba pamiętać o uprawnieniach do udziałów sieciowych, silnych hasłach, zaporze systemowej, aktualizacjach oraz kopiach zapasowych, bo awaria jednego komputera może odciąć dostęp do zasobów, które on udostępniał. Technicznie takie udostępnianie może działać np. przez SMB w Windows albo NFS w systemach uniksowych. Model peer-to-peer jest więc zdecentralizowany, prostszy do uruchomienia, ale zwykle słabszy organizacyjnie niż klasyczna sieć klient-serwer z domeną.
W tym pytaniu łatwo pomylić architekturę peer-to-peer z modelem klient-serwer, bo w obu przypadkach komputery komunikują się przez sieć i mogą pobierać pliki albo korzystać z drukarek. Różnica jest jednak zasadnicza. Jeśli wszystkie stacje korzystają wyłącznie z zasobów jednego serwera plików, to mamy typową organizację scentralizowaną. Taki układ spotyka się często w firmach, gdzie serwer przechowuje dane, nadaje uprawnienia i jest objęty regularnym backupem. To nie jest klasyczny peer-to-peer, bo zasoby są skupione w jednym miejscu. Podobnie sytuacja, w której wybrane komputery pełnią rolę serwerów, a pozostałe tylko z nich korzystają, bardziej przypomina sieć klient-serwer albo jej uproszczoną wersję. W peer-to-peer role nie są tak sztywno rozdzielone; ten sam komputer może udostępniać folder i jednocześnie pobierać pliki z innego stanowiska. Częsty błąd myślowy polega na tym, że każde udostępnianie zasobów nazywa się serwerem w sensie administracyjnym, a to nie zawsze jest trafne. Zarządzanie kontami użytkowników przez kontroler domeny również nie pasuje do tego modelu. Kontroler domeny, np. w środowisku Active Directory, oznacza centralne uwierzytelnianie, polityki haseł, grupy zabezpieczeń i bardziej uporządkowaną administrację. W sieci peer-to-peer konta oraz uprawnienia zwykle konfiguruje się lokalnie na poszczególnych komputerach, co bywa prostsze, ale przy większej skali robi się trochę uciążliwe i podatne na bałagan administracyjny.