Atak typu sniffing w sieci komputerowej polega na
A. przechwytywaniu pakietów sieciowych.
B. przejęciu kontroli nad połączeniem między komunikującymi się komputerami.
C. przeciążeniu aplikacji serwującej określone dane.
D. podmianie pakietów przesyłanych przez sieć.
Atak typu sniffing polega na przechwytywaniu pakietów sieciowych, czyli podsłuchiwaniu ruchu przesyłanego w sieci. Chodzi o to, że napastnik nie musi od razu niczego zmieniać ani blokować — często tylko obserwuje ramki Ethernet, pakiety IP, segmenty TCP/UDP i próbuje wyciągnąć z nich użyteczne dane. W praktyce może to dotyczyć loginów, haseł, ciasteczek sesyjnych, zapytań DNS, treści nieszyfrowanych protokołów typu HTTP, FTP, Telnet czy POP3. Z mojego doświadczenia to jest jedna z tych rzeczy, które na laborkach wyglądają niewinnie w Wiresharku, a w realnej sieci potrafią być bardzo poważnym problemem. Sniffing może być też legalnym działaniem administratora, np. przy diagnozowaniu problemów z siecią za pomocą Wireshark, tcpdump albo portu SPAN/mirror na przełączniku. Różnica jest w celu i uprawnieniach. Dobre praktyki branżowe mówią jasno: używać szyfrowania, np. HTTPS/TLS, SSH zamiast Telnetu, SFTP zamiast FTP, VPN w niezaufanych sieciach, WPA2/WPA3 w Wi-Fi oraz segmentacji VLAN. W przełączanych sieciach Ethernet zwykłe podsłuchiwanie całego ruchu jest trudniejsze niż w starych koncentratorach, ale ataki typu ARP spoofing mogą to obejść, więc ochronę trzeba traktować całościowo.
W tym pytaniu łatwo pomylić kilka pojęć z bezpieczeństwa sieci, bo wszystkie dotyczą ataków na komunikację, ale ich mechanizm jest inny. Przeciążenie aplikacji serwującej dane kojarzy się raczej z atakiem DoS albo DDoS. Tam celem jest zużycie zasobów serwera, łącza, procesora, pamięci lub limitów aplikacji tak, aby usługa przestała działać normalnie. To nie jest sniffing, bo w sniffingu najważniejsze jest przechwycenie i analiza ruchu, a nie zablokowanie usługi. Podmiana pakietów przesyłanych przez sieć to już bardziej modyfikacja ruchu, packet injection, manipulacja transmisją albo element ataku man-in-the-middle. Sniffer może pokazać zawartość pakietów, ale sama definicja sniffingu nie zakłada ich zmieniania. Przejęcie kontroli nad połączeniem między komputerami pasuje bardziej do session hijacking albo aktywnego ataku MITM, gdzie napastnik wchodzi w środek komunikacji i może podszywać się pod jedną ze stron. Typowy błąd myślowy polega na tym, że słowo atak od razu kojarzy się z aktywnym niszczeniem, blokowaniem lub przejmowaniem kontroli. A sniffing bardzo często jest pasywny: karta sieciowa może pracować w trybie nasłuchu, administrator albo napastnik uruchamia Wireshark czy tcpdump i obserwuje pakiety. Moim zdaniem warto zapamiętać prostą zasadę: sniffing to podsłuch ruchu sieciowego. Jeśli dochodzi do zmiany pakietów, przeciążania usług albo przejmowania sesji, to mówimy już o innych technikach, nawet jeśli czasem występują razem w jednym scenariuszu ataku.