Bęben światłoczuły jest stosowany w drukarkach
A. termosublimacyjnych.
B. igłowych.
C. atramentowych.
D. laserowych.
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2016 (arkusz E.12-X-16.05).
Bęben światłoczuły jest charakterystycznym elementem drukarki laserowej, bo właśnie na nim powstaje tymczasowy obraz strony przed przeniesieniem tonera na papier. W praktyce jest to wałek pokryty warstwą fotoprzewodzącą, często określaną jako OPC. Najpierw powierzchnia bębna jest elektrycznie ładowana, potem promień lasera selektywnie rozładowuje wybrane miejsca, tworząc obraz elektrostatyczny. Do tych miejsc przyciągany jest toner, czyli bardzo drobny proszek barwiący, a następnie obraz trafia na papier i jest utrwalany w zespole grzewczym, czyli fuserze. Moim zdaniem to jeden z lepszych przykładów, gdzie warto kojarzyć zasadę działania urządzenia, a nie tylko nazwę części. W serwisie ma to znaczenie: bębna nie powinno się dotykać palcami, wystawiać długo na mocne światło ani czyścić przypadkowymi środkami. Zużyty bęben powoduje smugi, powtarzające się plamy, blade wydruki albo tło na kartce. Dobra praktyka to stosowanie materiałów zgodnych z dokumentacją producenta oraz zwracanie uwagi na deklarowaną wydajność, często podawaną według norm ISO/IEC 19752 lub ISO/IEC 19798 dla materiałów eksploatacyjnych drukarek laserowych.
Jeżeli wybrano drukarkę igłową, atramentową albo termosublimacyjną, to najpewniej pomieszały się różne technologie nanoszenia obrazu na papier. Drukarka igłowa działa mechanicznie: głowica z igłami uderza przez taśmę barwiącą w papier, trochę jak miniaturowa maszyna do pisania. Tam nie ma potrzeby tworzenia obrazu elektrostatycznego na bębnie światłoczułym, bo znak powstaje bezpośrednio przez uderzenia igieł. Atramentowa drukarka też nie używa takiego bębna. Jej podstawowym elementem jest głowica z dyszami, które wyrzucają krople tuszu metodą termiczną albo piezoelektryczną. Typowy błąd polega na tym, że użytkownik widzi kasetę, wałki prowadzące papier albo moduł z tuszem i kojarzy je z bębnem, ale funkcjonalnie to zupełnie inna sprawa. Drukarka termosublimacyjna korzysta z taśmy barwiącej i ciepła, które przenosi barwnik na specjalny nośnik, najczęściej przy wydrukach fotograficznych. Tam obraz tworzy się przez kontrolowane podgrzewanie barwnika, a nie przez laser, ładunki elektrostatyczne i toner. Bęben światłoczuły jest związany z procesem elektrofotograficznym, czyli z drukarkami laserowymi oraz podobnymi urządzeniami kopiującymi. Z mojego doświadczenia, najłatwiej to zapamiętać tak: igłowa ma igły i taśmę, atramentowa ma tusz i dysze, termosublimacyjna ma taśmę barwną i grzałkę, a laserowa ma toner, laser, bęben i utrwalanie termiczne. Ta różnica jest ważna także przy konserwacji, bo każda technologia ma inne materiały eksploatacyjne i inne typowe usterki.