Po zmianie ustawień w BIOS/UEFI podczas uruchamiania systemu Windows pojawił się błąd, tak zwany bluescreen, 0x0000007B INACCESSIBLE_BOOT_DEVICE – system nie może uzyskać dostępu do urządzenia rozruchowego. Błąd ten może wskazywać na
A. uruchamianie zbyt wielu aplikacji przy starcie komputera.
B. niewystarczający rozmiar pamięci wirtualnej.
C. przegrzanie procesora.
D. zmianę trybu pracy kontrolera SATA (np. z IDE na AHCI).
Błąd 0x0000007B INACCESSIBLE_BOOT_DEVICE bardzo często pojawia się wtedy, gdy Windows nagle traci możliwość poprawnego dostępu do dysku systemowego już na etapie startu. Po zmianie ustawień BIOS/UEFI typowym powodem jest przełączenie trybu pracy kontrolera SATA, na przykład z IDE/Legacy na AHCI albo odwrotnie. Dla płyty głównej to tylko ustawienie kontrolera, ale dla systemu operacyjnego ma to duże znaczenie, bo Windows musi mieć załadowany właściwy sterownik magazynu masowego już podczas rozruchu. Jeśli system był instalowany w trybie IDE, a potem ustawimy AHCI bez wcześniejszego przygotowania sterowników i usług, może skończyć się właśnie bluescreenem 0x0000007B. W praktyce serwisowej często najpierw sprawdza się, czy tryb SATA w BIOS/UEFI jest taki sam jak przed awarią. Dobra praktyka jest prosta: przed zmianą trybu kontrolera sprawdzić dokumentację płyty głównej, wykonać kopię ważnych danych i przygotować system, np. aktywować obsługę AHCI w Windows albo użyć trybu awaryjnego po zmianie ustawienia. Moim zdaniem to jeden z tych błędów, które wyglądają groźnie, ale często wynikają z jednej opcji w firmware, a nie z uszkodzenia dysku.
Ten błąd łatwo pomylić z ogólną awarią komputera, bo bluescreen wygląda poważnie i wiele osób od razu myśli o przegrzewaniu, braku pamięci albo przeciążonym autostarcie. W tym przypadku kluczowa jest jednak treść INACCESSIBLE_BOOT_DEVICE, czyli brak dostępu do urządzenia rozruchowego. Przegrzanie procesora może powodować restarty, zawieszanie się komputera, spadki wydajności albo automatyczne wyłączenie przez zabezpieczenia termiczne płyty głównej, ale nie jest typową przyczyną komunikatu mówiącego o niedostępnym dysku startowym tuż po zmianach w BIOS/UEFI. Niewystarczający rozmiar pamięci wirtualnej również nie pasuje do sytuacji. Plik stronicowania jest używany już przez działający system, a nie na tak wczesnym etapie ładowania sterowników kontrolera dysku. Podobnie zbyt wiele aplikacji uruchamianych przy starcie może spowolnić logowanie, obciążyć RAM i procesor, czasem wywołać błędy usług, ale dopiero wtedy, gdy Windows zdąży się uruchomić. Typowy błąd myślowy polega na kojarzeniu każdego bluescreena z przeciążeniem systemu, a tutaj trzeba patrzeć na kontekst: zmieniono ustawienia BIOS/UEFI i system nagle nie widzi poprawnie nośnika rozruchowego. Z mojego doświadczenia najpierw sprawdza się tryb SATA, kolejność bootowania, widoczność dysku w UEFI oraz ewentualnie sterowniki kontrolera, a dopiero później szuka bardziej skomplikowanych usterek sprzętowych.