Komputer w sieci lokalnej ma adres 192.168.1.20 z maską 255.255.255.0. Aby mógł komunikować się z hostami w Internecie przez ruter z włączoną translacją NAT, w jego ustawieniach sieciowych należy podać
A. publiczny adres IP rutera jako adres komputera
B. adres serwera WWW, z którym komputer ma się łączyć
C. adres bramy domyślnej, czyli adres interfejsu LAN rutera
D. adres rozgłoszeniowy sieci 192.168.1.255
W tej sytuacji w ustawieniach komputera trzeba podać adres bramy domyślnej, czyli adres interfejsu LAN rutera, na przykład 192.168.1.1, jeżeli taki adres ma ruter w tej sieci. Komputer 192.168.1.20 z maską 255.255.255.0 należy do sieci 192.168.1.0/24, więc bez rutera potrafi bezpośrednio rozmawiać tylko z hostami z zakresu 192.168.1.1–192.168.1.254. Gdy adres docelowy jest spoza tej sieci, na przykład serwer w Internecie, system operacyjny wysyła pakiet do bramy domyślnej. Ruter odbiera taki pakiet, wykonuje routing oraz translację NAT, czyli zamienia prywatny adres źródłowy 192.168.1.20 na swój adres publiczny. To jest standardowa i dobra praktyka w sieciach domowych oraz firmowych opartych o IPv4 i adresację prywatną RFC 1918. Moim zdaniem warto zapamiętać prostą zasadę: adres IP i maska określają lokalną sieć, a brama domyślna mówi komputerowi, którędy wyjść poza tę sieć. Bez ustawionej bramy Internet zwykle nie działa, mimo że ping do lokalnego rutera albo drukarki może działać normalnie.
W tym zadaniu łatwo pomylić kilka różnych pojęć sieciowych, bo wszystkie dotyczą adresów IP, ale ich rola jest zupełnie inna. Adres serwera WWW, z którym komputer ma się łączyć, nie jest parametrem podstawowej konfiguracji interfejsu sieciowego. Taki adres może być celem połączenia, na przykład po rozwiązaniu nazwy DNS, ale komputer nie wpisuje go jako drogi wyjścia do Internetu. System musi wiedzieć, gdzie przekazać pakiety przeznaczone do innych sieci, a tym miejscem jest brama domyślna. Publiczny adres IP rutera także nie powinien zostać ustawiony jako adres komputera w sieci LAN. Host ma prywatny adres z puli 192.168.1.0/24, a publiczny adres znajduje się zwykle na interfejsie WAN rutera. NAT działa właśnie po to, żeby wiele urządzeń z adresami prywatnymi mogło korzystać z jednego adresu publicznego. Gdyby wpisać publiczny adres rutera na komputerze, powstałby konflikt logiczny i konfiguracja byłaby niezgodna z topologią sieci. Adres 192.168.1.255 to adres rozgłoszeniowy dla sieci 192.168.1.0 z maską 255.255.255.0, więc nie wolno przypisywać go hostowi ani bramie. Służy do wysyłania pakietów broadcast do wszystkich urządzeń w danej podsieci, na przykład przy pewnych mechanizmach wykrywania usług. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś widzi adres kończący się na 255 i traktuje go jak zwykły adres hosta. Z mojego doświadczenia najlepiej sprawdzać konfigurację tak: adres komputera ma być unikatowy w LAN, maska ma opisywać podsieć, brama ma być adresem rutera po stronie LAN, a DNS służy do tłumaczenia nazw, nie do routingu.