Usługa serwerowa stosowana do automatycznej konfiguracji interfejsów sieciowych stacji klienckich to
A. ICMP (Internet Control Message Protocol)
B. RIP (Routing Information Protocol)
C. SIP (Session Initiation Protocol)
D. DHCP (Dynamic Host Configuration Protocol)
Pytanie z egzaminu CKE, styczeń 2021 (arkusz E.13-SG-21.01).
DHCP (Dynamic Host Configuration Protocol) to właśnie usługa serwerowa używana do automatycznej konfiguracji interfejsów sieciowych stacji klienckich. W praktyce oznacza to, że komputer, laptop, telefon albo drukarka sieciowa nie muszą mieć ręcznie wpisywanego adresu IP, maski podsieci, bramy domyślnej czy adresów serwerów DNS. Klient po podłączeniu do sieci wysyła zapytanie rozgłoszeniowe, a serwer DHCP przydziela mu parametry z określonej puli adresowej. Typowy proces kojarzy się z sekwencją DHCPDISCOVER, DHCPOFFER, DHCPREQUEST i DHCPACK. Moim zdaniem to jedna z tych usług, które są mało widoczne, ale bez niej administracja siecią byłaby po prostu męcząca. W firmie zamiast konfigurować 80 komputerów osobno, administrator ustawia zakres, np. 192.168.1.100-192.168.1.200, bramę 192.168.1.1 i DNS, a reszta dzieje się automatycznie. Dobra praktyka to planowanie zakresów DHCP tak, żeby nie kolidowały ze statycznymi adresami serwerów, routerów, przełączników zarządzalnych czy drukarek. Często stosuje się też rezerwacje DHCP na podstawie adresu MAC, gdy urządzenie ma dostawać zawsze ten sam adres IP, ale nadal konfiguracja jest zarządzana centralnie. DHCP działa głównie w warstwie aplikacji modelu TCP/IP i korzysta z UDP, standardowo z portów 67 i 68. W sieciach produkcyjnych warto też pamiętać o DHCP relay, gdy serwer DHCP obsługuje klientów z innych VLAN-ów.
W tym pytaniu łatwo pomylić protokoły, bo wszystkie podane skróty są związane z sieciami komputerowymi, ale pełnią zupełnie inne role. SIP, czyli Session Initiation Protocol, nie służy do nadawania adresów IP ani konfiguracji interfejsów. Jest używany głównie w telefonii VoIP i komunikacji multimedialnej, na przykład do zestawiania, modyfikowania i kończenia połączeń głosowych lub wideo. Jeśli ktoś kojarzy SIP z serwerem, to nawet słusznie, bo istnieją serwery SIP, ale ich zadanie dotyczy sesji komunikacyjnych, a nie konfiguracji kart sieciowych. RIP to protokół routingu dynamicznego. Jego zadaniem jest wymiana informacji o trasach między routerami, zwykle z wykorzystaniem metryki liczby przeskoków. Nie konfiguruje on komputerów klienckich, tylko pomaga urządzeniom warstwy trzeciej decydować, którędy przesłać pakiety do innych sieci. Z mojego doświadczenia uczniowie czasem wybierają RIP, bo słowo routing brzmi ogólnie sieciowo, ale to inny fragment administracji siecią. ICMP również nie pasuje, bo jest protokołem kontrolnym i diagnostycznym. Kojarzymy go najczęściej z poleceniem ping, komunikatami o niedostępności hosta albo przekroczeniu czasu życia pakietu. ICMP pomaga diagnozować łączność i zgłaszać problemy, ale nie przydziela adresu IP, maski, bramy ani DNS. Automatyczna konfiguracja hostów to zadanie DHCP, które centralizuje zarządzanie adresacją i mocno ogranicza ryzyko ręcznych pomyłek, takich jak zdublowany adres IP albo źle wpisana brama domyślna.