Aby mieć pewność, że komputer otrzyma od serwera DHCP konkretny adres IP, trzeba na serwerze zdefiniować
A. wykluczenie adresu IP komputera
B. dzierżawę adresu IP
C. zastrzeżenie adresu IP komputera
D. pulę adresów IP
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2018 (arkusz E.13-X-18.06).
W tej sytuacji właściwym rozwiązaniem jest zdefiniowanie zastrzeżenia adresu IP komputera, czyli tzw. rezerwacji DHCP. Mechanizm działa tak, że serwer DHCP kojarzy konkretny adres IP z identyfikatorem klienta, najczęściej z adresem MAC karty sieciowej. Dzięki temu komputer nadal pobiera konfigurację automatycznie przez DHCP, ale zawsze dostaje ten sam adres, o ile jego identyfikator się zgadza. To jest bardzo praktyczne przy drukarkach sieciowych, komputerach administracyjnych, serwerach plików, rejestratorach monitoringu czy urządzeniach, do których inni użytkownicy albo usługi muszą trafiać pod stałym adresem. Moim zdaniem to jedno z wygodniejszych rozwiązań, bo nie trzeba ręcznie wpisywać IP na samym urządzeniu, a cała kontrola zostaje po stronie administratora. Zgodnie z dobrymi praktykami adresację warto dokumentować, trzymać spójny plan podsieci, pilnować zakresów DHCP i nie dopuszczać do konfliktów adresów. Sam protokół DHCP opisuje m.in. RFC 2131, a rezerwacje są normalnym elementem administracji usługą DHCP w środowiskach Windows Server, Linux ISC DHCP czy dnsmasq. Ważne jest też, żeby razem z adresem IP serwer przekazywał poprawną maskę, bramę domyślną, DNS i ewentualnie inne opcje, bo wtedy konfiguracja klienta jest kompletna i łatwa do utrzymania.
Jeżeli celem jest pewność, że konkretny komputer otrzyma konkretny adres IP z serwera DHCP, samo manipulowanie zakresem adresów albo dzierżawą nie wystarczy. Wykluczenie adresu IP oznacza, że dany adres zostaje usunięty z automatycznego rozdawania przez DHCP. Stosuje się to zwykle wtedy, gdy jakiś adres ma być ustawiony ręcznie na urządzeniu, na przykład na bramie, serwerze albo drukarce. Wykluczenie chroni przed konfliktem, ale nie powoduje, że wskazany komputer dostanie ten adres z DHCP. To dość częsta pomyłka, bo ktoś myśli: skoro wyłączę adres z puli, to będzie dla tego komputera. No właśnie nie, serwer nie ma wtedy podstaw, żeby go przydzielić temu klientowi. Dzierżawa adresu IP to tylko czasowe przypisanie adresu przyznanego klientowi przez DHCP. Klient może odnowić dzierżawę i często przez długi czas używać tego samego IP, ale nie jest to gwarancja administracyjna. Po zmianach w puli, wygaśnięciu dzierżawy, wymianie karty sieciowej albo po konflikcie konfiguracji adres może się zmienić. Pula adresów IP, czyli zakres DHCP, określa z jakich adresów serwer może korzystać przy automatycznym przydziale. Jest potrzebna do działania usługi, ale sama pula nie wskazuje konkretnego komputera. Poprawnym podejściem jest zastrzeżenie adresu IP komputera, czyli rezerwacja oparta najczęściej o adres MAC lub identyfikator klienta DHCP. W praktyce administrator powinien mieć uporządkowany plan adresacji, opisy rezerwacji i kontrolę nad tym, które adresy są dynamiczne, które zarezerwowane, a które statyczne. Tak jest czytelniej i mniej awaryjnie, szczególnie w większej sieci.