Kwalifikacja: INF.02 - Administracja i eksploatacja systemów komputerowych, urządzeń peryferyjnych i lokalnych sieci komputerowych

Wybierając EX-OR, NAND albo OR, łatwo można się pomylić, bo każdy z tych funktorów ma swoje miejsce w świecie logiki cyfrowej, ale żaden z nich samodzielnie nie realizuje alternatywy logicznej z negacją. EX-OR (bramka XOR) działa na zasadzie „albo jedno, albo drugie, ale nie oba jednocześnie”. W praktyce XOR daje wynik wysoki tylko wtedy, gdy wejścia są różne. To przydatne np. w sumatorach, ale do zaprzeczenia alternatywy się nie nadaje – robi zupełnie coś innego. NAND to z kolei negacja koniunkcji – daje zero tylko wtedy, gdy oba wejścia są jedynkami. Często stosuje się tę bramkę ze względu na jej uniwersalność (NAND też jest funktorem zupełnym), ale jej podstawową rolą jest negowanie AND, nie OR. OR to najprostsza alternatywa – daje jedynkę, gdy na wejściu pojawi się przynajmniej jedna jedynka – żadnej negacji z automatu tu nie ma. W praktyce, jeśli ktoś wybiera OR, to prawdopodobnie myli zaprzeczenie alternatywy z samą alternatywą, co jest częstym błędem na początku nauki układów cyfrowych. Jeśli chodzi o NOR, to on właśnie łączy alternatywę z negacją i daje dokładnie taki efekt, jakiego wymaga pytanie. W branży automatyki i elektroniki cyfrowej dość często spotykam się z tym, że początkujący mylą te bramki, bo wszystkie są ze sobą powiązane i mają podobne symbole na schematach – niestety, różnią się fundamentalnie sposobem działania. Dlatego warto skupić się na prawdziwych tabelach prawdy i przeanalizować jak każda bramka reaguje na konkretne stany wejściowe. To pomaga uniknąć takich mylnych założeń i poprawia później praktyczne projektowanie układów.