Na którym domyślnym porcie odbywa się komunikacja protokołu ftp?
A. 53
B. 80
C. 21
D. 23
Pytanie z egzaminu CKE, styczeń 2019 (arkusz E.13-X-19.01).
Port 21 to domyślny port TCP używany przez FTP do kanału sterującego, czyli do logowania, wysyłania poleceń typu USER, PASS, LIST, RETR czy STOR oraz ogólnego zarządzania sesją. Wynika to z przyjętych standardów i rejestru portów IANA, a sam protokół FTP jest opisany m.in. w RFC 959. W praktyce, gdy klient FTP łączy się z serwerem, najpierw trafia właśnie na TCP 21, a dopiero transmisja danych może odbywać się inaczej: w trybie aktywnym często kojarzy się z portem 20 po stronie serwera, a w trybie pasywnym używane są porty z ustalonego zakresu dynamicznego. To ważne przy konfiguracji zapory sieciowej, NAT-u i reguł na routerze. Moim zdaniem warto od razu zapamiętać: FTP = 21, Telnet = 23, DNS = 53, HTTP = 80. W firmowych sieciach sam FTP traktuje się dziś ostrożnie, bo standardowo przesyła login i hasło jawnym tekstem. Dobrą praktyką jest użycie FTPS albo SFTP, jeśli chodzi o bezpieczny transfer plików.
W tym pytaniu kluczowe jest rozróżnienie usług sieciowych po ich domyślnych portach TCP lub UDP. FTP, czyli File Transfer Protocol, używa domyślnie portu TCP 21 jako kanału sterującego. Jeżeli wybrany został port 23, to najpewniej nastąpiło pomylenie FTP z Telnetem. Telnet również jest starym protokołem tekstowym i także działa bez szyfrowania, więc skojarzenie jest w sumie zrozumiałe, ale technicznie port 23 należy do zdalnej konsoli Telnet, nie do transferu plików FTP. Port 53 to zupełnie inna warstwa usługowa w praktyce sieciowej: DNS, czyli system tłumaczenia nazw domenowych na adresy IP. DNS może korzystać z UDP 53 przy typowych zapytaniach oraz TCP 53 przy większych odpowiedziach lub transferach stref, ale nie obsługuje klasycznych sesji FTP. Port 80 jest natomiast standardowym portem HTTP, czyli ruchu WWW bez szyfrowania. Częsty błąd polega na tym, że uczniowie kojarzą wszystkie popularne usługi internetowe razem i wybierają numer, który po prostu brzmi znajomo. W administracji siecią takie szczegóły mają znaczenie: źle wpisany port w zaporze, przekierowaniu NAT albo konfiguracji klienta spowoduje brak połączenia, mimo że adres serwera będzie poprawny. Z mojego doświadczenia najlepiej uczyć się portów w parach: FTP 21, Telnet 23, DNS 53, HTTP 80, HTTPS 443. Wtedy łatwiej nie mieszać usług o podobnie historycznym charakterze.