Drukarką, która tworzy przedmioty trójwymiarowe, nakładając kolejne warstwy roztopionego tworzywa sztucznego, jest drukarka
A. atramentowa.
B. igłowa.
C. 3D.
D. laserowa.
Drukarka 3D to urządzenie, które potrafi tworzyć fizyczne przedmioty trójwymiarowe przez nakładanie materiału warstwa po warstwie. Opis z pytania bardzo dobrze pasuje do technologii FDM/FFF, gdzie filament, czyli najczęściej tworzywo sztuczne typu PLA, PETG, ABS albo TPU, jest podgrzewany w głowicy, topiony i wyciskany przez dyszę na stół roboczy. Po ostygnięciu materiał twardnieje, a kolejne warstwy budują cały model. W praktyce tak wykonuje się prototypy obudów, uchwyty, elementy mechaniczne, makiety, części do testów albo pomoce dydaktyczne. Moim zdaniem to jedna z bardziej praktycznych technologii w pracowni technicznej, bo od projektu CAD można przejść do realnego przedmiotu w kilka godzin. Dobre praktyki obejmują poprawne poziomowanie stołu, dobór temperatury dyszy i stołu do materiału, stosowanie wentylacji przy niektórych filamentach, kontrolę przyczepności pierwszej warstwy oraz regularne czyszczenie dyszy i prowadnic. W branży ważne jest też przygotowanie modelu w slicerze: ustawienie grubości warstwy, wypełnienia, podpór i prędkości druku, bo od tego zależy jakość oraz wytrzymałość gotowego elementu.
W tym pytaniu łatwo pomylić się przez samo słowo drukarka, bo kojarzy się ono głównie z urządzeniami do papieru. Drukarka igłowa, laserowa i atramentowa rzeczywiście są drukarkami, ale ich zadaniem jest nanoszenie obrazu lub tekstu na płaską powierzchnię, zwykle kartkę. Drukarka igłowa działa mechanicznie: głowica z igłami uderza przez taśmę barwiącą w papier, podobnie trochę jak stara maszyna do pisania. Nadaje się do faktur, wydruków wielowarstwowych czy pracy w trudniejszych warunkach, ale nie buduje brył z tworzywa. Drukarka laserowa używa tonera, bębna światłoczułego i zespołu utrwalania, gdzie proszek jest nanoszony oraz wtapiany w papier. To szybkie i popularne rozwiązanie biurowe, jednak nadal jest to druk 2D. Drukarka atramentowa rozpyla mikroskopijne krople tuszu na papierze, folii lub specjalnym nośniku, więc też tworzy obraz płaski, nie przedmiot. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś widzi materiał eksploatacyjny, na przykład tusz albo toner, i zakłada, że każdy materiał da się tak samo uformować. A tu kluczowe jest nakładanie kolejnych warstw roztopionego tworzywa sztucznego w przestrzeni, czyli proces przyrostowy. Właśnie dlatego poprawnym wyborem jest drukarka 3D, szczególnie w technologii FDM/FFF. Z mojego doświadczenia najlepiej zapamiętać to tak: jeśli powstaje kartka z nadrukiem, mówimy o klasycznej drukarce; jeśli powstaje obiekt, który można wziąć do ręki jako bryłę, chodzi o druk 3D.