W jaki sposób skonfigurować w systemie Windows Server 2008 ustawienia protokołu TCP/IP karty sieciowej, by komputer należał równocześnie do dwóch sieci lokalnych o różnych adresach IP?
A. Wpisać dwa adresy bramy, korzystając z zakładki „Zaawansowane”.
B. Zaznaczyć opcję „Uzyskaj adres IP automatycznie”.
C. Wpisać dwa adresy IP, korzystając z zakładki „Zaawansowane”.
D. Wpisać dwa adresy serwerów DNS.
Pytanie z egzaminu CKE, październik 2016 (arkusz E.13-X-16.08).
Aby komputer z Windows Server 2008 należał równocześnie do dwóch różnych sieci lokalnych przy użyciu jednej karty sieciowej, trzeba dodać drugi adres IP w ustawieniach zaawansowanych protokołu TCP/IP. Robi się to w praktyce tak: właściwości karty sieciowej, Protokół internetowy w wersji 4 TCP/IPv4, Właściwości, a potem przycisk Zaawansowane. W sekcji adresów IP można dopisać dodatkowy adres oraz odpowiednią maskę podsieci. Dzięki temu jedna fizyczna karta sieciowa ma kilka logicznych adresów IPv4, np. 192.168.1.10/24 oraz 10.0.0.10/24, i może komunikować się z hostami w obu podsieciach lokalnych. To jest typowy mechanizm używany np. przy migracji adresacji, obsłudze starszej podsieci, testach usług serwerowych albo gdy serwer pełni funkcję pośrednią między segmentami LAN. Z mojego doświadczenia warto jednak uważać z bramą domyślną: zwykle konfiguruje się jedną poprawną bramę domyślną, bo kilka bram na jednej karcie może powodować dziwne problemy z trasowaniem. Dobrą praktyką jest też sprawdzenie konfiguracji poleceniem ipconfig /all oraz testowanie łączności poleceniami ping i tracert. Sama karta sieciowa nie musi być dublowana sprzętowo, bo w tym przypadku chodzi o wieloadresowość IP, a nie o dołożenie drugiego interfejsu fizycznego.
W tym zagadnieniu łatwo pomylić kilka różnych elementów konfiguracji TCP/IP, bo wszystkie znajdują się blisko siebie w ustawieniach karty sieciowej. Wpisanie dwóch bram domyślnych nie sprawi, że komputer automatycznie stanie się członkiem dwóch sieci lokalnych. Brama domyślna służy głównie do wysyłania pakietów poza lokalną podsieć, czyli do trasowania ruchu do innych sieci. Jeżeli dodamy kilka bram bez przemyślanej metryki i tablicy routingu, Windows może wybierać trasę w sposób nieoczekiwany. Moim zdaniem to jeden z częstszych błędów na serwerach: administrator chce dodać sieć, a przez przypadek miesza trasowanie.
Adresy DNS też nie mają tutaj takiej roli. Serwer DNS tłumaczy nazwy domenowe i nazwy hostów na adresy IP, ale nie przypisuje komputerowi przynależności do podsieci. Można mieć dwa, trzy albo więcej serwerów DNS i nadal znajdować się tylko w jednej sieci IP. To są zupełnie inne warstwy konfiguracji: DNS pomaga znaleźć adres, ale nie nadaje adresu lokalnemu interfejsowi.
Opcja uzyskania adresu IP automatycznie oznacza użycie DHCP. W typowej konfiguracji DHCP przydziela jedną konfigurację adresową dla danego interfejsu, razem z maską, bramą i DNS. Nie jest to metoda na jednoczesne ustawienie dwóch stałych adresów IP z różnych podsieci na jednej karcie. Jeśli serwer ma być dostępny w dwóch lokalnych zakresach adresowych, należy ręcznie dodać drugi adres IP w ustawieniach zaawansowanych IPv4. Potem warto skontrolować maski podsieci, brak konfliktów adresów i wpisy w tablicy routingu, bo sama obecność adresu to jeszcze nie wszystko.
Adresy DNS też nie mają tutaj takiej roli. Serwer DNS tłumaczy nazwy domenowe i nazwy hostów na adresy IP, ale nie przypisuje komputerowi przynależności do podsieci. Można mieć dwa, trzy albo więcej serwerów DNS i nadal znajdować się tylko w jednej sieci IP. To są zupełnie inne warstwy konfiguracji: DNS pomaga znaleźć adres, ale nie nadaje adresu lokalnemu interfejsowi.
Opcja uzyskania adresu IP automatycznie oznacza użycie DHCP. W typowej konfiguracji DHCP przydziela jedną konfigurację adresową dla danego interfejsu, razem z maską, bramą i DNS. Nie jest to metoda na jednoczesne ustawienie dwóch stałych adresów IP z różnych podsieci na jednej karcie. Jeśli serwer ma być dostępny w dwóch lokalnych zakresach adresowych, należy ręcznie dodać drugi adres IP w ustawieniach zaawansowanych IPv4. Potem warto skontrolować maski podsieci, brak konfliktów adresów i wpisy w tablicy routingu, bo sama obecność adresu to jeszcze nie wszystko.