Który standard realizacji sieci Ethernet, definiuje sieć zbudowaną na kablu koncentrycznym, o długości segmentu nie przekraczającym 185 m?
A. 100Base-T4
B. 10Base-5
C. 100Base-T2
D. 10Base-2
Pytanie z egzaminu CKE, październik 2013 (arkusz E.13-X-13.10).
Standard 10Base-2 opisuje klasyczną odmianę Ethernetu pracującą z szybkością 10 Mb/s w paśmie podstawowym, czyli baseband, z wykorzystaniem cienkiego kabla koncentrycznego. W praktyce chodziło najczęściej o przewód RG-58, złącza BNC, topologię magistrali oraz terminatory 50 Ω na obu końcach segmentu. Kluczowy szczegół z pytania to maksymalna długość segmentu: 185 m. Nazwa 10Base-2 bywa trochę myląca, bo końcówka 2 sugeruje około 200 m, ale w dokumentacji i praktyce przyjmuje się właśnie limit 185 m. Moim zdaniem to dobry przykład, że w sieciach nie zawsze można ufać samej nazwie standardu na oko, tylko trzeba znać konkretne parametry. Taka technologia jest dziś raczej historyczna, bo współczesne sieci Ethernet buduje się głównie na skrętce lub światłowodzie, ale nadal warto ją znać przy analizie starszych instalacji, egzaminach zawodowych i diagnostyce nietypowych przypadków. W 10Base-2 ważne było poprawne zakończenie magistrali terminatorami, bo brak terminacji powodował odbicia sygnału i problemy z transmisją. Dobra praktyka była prosta: nie przekraczać długości segmentu, pilnować jakości złączy BNC i nie rozłączać kabla w losowym miejscu, bo jedna przerwa potrafiła unieruchomić całą sieć.
W tym pytaniu łatwo pomylić standardy, bo nazwy Ethernetu są do siebie podobne i wszystkie wyglądają dość technicznie. Trzeba jednak patrzeć na trzy informacje naraz: prędkość transmisji, medium transmisyjne oraz maksymalną długość segmentu. Standard 10Base-5 również dotyczy kabla koncentrycznego i Ethernetu 10 Mb/s, ale jest to tak zwany gruby Ethernet, realizowany na grubszym kablu koncentrycznym, z segmentem do 500 m. To zupełnie inny przypadek niż podane w pytaniu 185 m. Typowy błąd polega na skojarzeniu samego słowa koncentryczny i pominięciu długości segmentu, a tutaj właśnie długość jest najważniejszą podpowiedzią. Standardy 100Base-T2 i 100Base-T4 należą już do rodziny Fast Ethernet, czyli 100 Mb/s, i odnoszą się do transmisji po skrętce miedzianej, a nie po kablu koncentrycznym. Litera T w nazwie oznacza twisted pair, czyli skrętkę. 100Base-T4 wykorzystywał cztery pary przewodów, często kojarzony był z kategorią 3, natomiast 100Base-T2 był mniej popularnym wariantem transmisji po dwóch parach. Żaden z nich nie definiuje magistrali na kablu RG-58 ani limitu 185 m. Z mojego doświadczenia uczniowie często wybierają odpowiedź z liczbą 100, bo wygląda nowocześniej albo bardziej profesjonalnie, ale w pytaniu nie chodzi o nowszy standard, tylko o konkretną historyczną realizację Ethernetu. Poprawne rozumowanie powinno iść tak: 10 Mb/s, Base, kabel koncentryczny, segment około 185 m, czyli 10Base-2.