Aby przyspieszyć odczyt danych z dysku z systemem plików FAT32, na którym pliki zostały zapisane w wielu rozproszonych fragmentach, należy przeprowadzić jego
A. defragmentację.
B. relokację.
C. fragmentację.
D. partycjonowanie.
W tym przypadku właściwym działaniem jest defragmentacja, bo problem wynika z tego, że pliki na partycji FAT32 są zapisane w wielu rozproszonych fragmentach, czyli w różnych klastrach oddalonych od siebie. System plików FAT32 przechowuje informację o kolejnych częściach pliku w tablicy alokacji plików, ale jeżeli te części leżą daleko od siebie, dysk twardy musi ciągle przestawiać głowicę. To mocno spowalnia odczyt, szczególnie na klasycznych dyskach HDD. Defragmentacja porządkuje rozmieszczenie danych tak, aby fragmenty jednego pliku były możliwie obok siebie. W praktyce po takim zabiegu system szybciej otwiera duże pliki, programy i katalogi z dużą liczbą danych. Z mojego doświadczenia, na starszych komputerach z HDD różnica potrafi być naprawdę widoczna. Dobra praktyka jest taka, żeby przed defragmentacją sprawdzić stan dysku, np. SMART albo chkdsk, oraz mieć kopię ważnych danych. Na SSD zwykle nie wykonuje się klasycznej defragmentacji, tam stosuje się raczej optymalizację/TRIM, bo mechanizm pracy nośnika jest inny.
Jeżeli pliki są już zapisane w wielu fragmentach, to problemem nie jest sam podział dysku na partycje ani potrzeba tworzenia nowego układu woluminów. Partycjonowanie służy do wydzielania obszarów dysku, np. osobno na system, dane albo partycję odzyskiwania. Taka operacja nie układa automatycznie istniejących plików w ciągłe bloki, a wykonana nieostrożnie może nawet doprowadzić do utraty danych. Częsty błąd myślowy polega na tym, że skoro problem dotyczy dysku, to trzeba zmieniać jego strukturę partycji. Tu jednak chodzi o organizację danych wewnątrz systemu plików FAT32.
Relokacja też nie jest typowym rozwiązaniem tego zadania. W informatyce może oznaczać różne rzeczy, na przykład przeniesienie danych, remapowanie uszkodzonych sektorów przez firmware dysku albo zmianę adresów w pamięci, ale nie jest to standardowa czynność porządkująca pofragmentowane pliki użytkownika. Fragmentacja natomiast to właśnie stan, który spowalnia odczyt, a nie metoda naprawy. Im więcej fragmentów ma plik, tym więcej operacji wyszukiwania musi wykonać dysk HDD. W praktyce poprawnym podejściem jest użycie narzędzia defragmentującego dostępnego w systemie operacyjnym, najlepiej po wcześniejszym sprawdzeniu integralności systemu plików. Moim zdaniem to jedno z tych pytań, gdzie warto skojarzyć słowo klucz: rozproszone fragmenty danych oznaczają defragmentację, a nie przebudowę partycji czy dalsze rozbijanie plików.
Relokacja też nie jest typowym rozwiązaniem tego zadania. W informatyce może oznaczać różne rzeczy, na przykład przeniesienie danych, remapowanie uszkodzonych sektorów przez firmware dysku albo zmianę adresów w pamięci, ale nie jest to standardowa czynność porządkująca pofragmentowane pliki użytkownika. Fragmentacja natomiast to właśnie stan, który spowalnia odczyt, a nie metoda naprawy. Im więcej fragmentów ma plik, tym więcej operacji wyszukiwania musi wykonać dysk HDD. W praktyce poprawnym podejściem jest użycie narzędzia defragmentującego dostępnego w systemie operacyjnym, najlepiej po wcześniejszym sprawdzeniu integralności systemu plików. Moim zdaniem to jedno z tych pytań, gdzie warto skojarzyć słowo klucz: rozproszone fragmenty danych oznaczają defragmentację, a nie przebudowę partycji czy dalsze rozbijanie plików.