Przy próbie skopiowania pliku o rozmiarze 6 GB na pendrive sformatowany w systemie FAT32, na którym jest 20 GB wolnego miejsca, pojawia się komunikat, że plik jest za duży. Przyczyną jest
A. brak uprawnień do zapisu w katalogu głównym
B. włączona blokada zapisu na pendrivie
C. brak wolnego miejsca na pendrivie
D. ograniczenie rozmiaru pojedynczego pliku w systemie FAT32 do 4 GB
System FAT32 ma bardzo konkretną granicę techniczną: pojedynczy plik nie może mieć rozmiaru 4 GB lub większego, dokładniej maksymalnie 4 GiB minus 1 bajt. Dlatego pendrive może mieć nawet 20 GB wolnego miejsca, a mimo to kopiowanie pliku 6 GB zakończy się komunikatem, że plik jest za duży. Problem nie dotyczy pojemności nośnika, tylko ograniczenia systemu plików. FAT32 jest starym, ale nadal popularnym formatem, bo jest dobrze obsługiwany przez Windows, Linux, macOS, telewizory, konsole i różne urządzenia wbudowane. Ma jednak swoje ograniczenia, i to jest właśnie jedno z najważniejszych. W praktyce, jeśli chcesz przenosić duże pliki, na przykład obraz ISO systemu, film w wysokiej jakości, archiwum kopii zapasowej albo plik maszyny wirtualnej, lepiej użyć exFAT albo NTFS. exFAT jest dobrym wyborem dla pendrive, bo obsługuje duże pliki i jest kompatybilny z wieloma systemami. NTFS sprawdzi się szczególnie w środowisku Windows, zwłaszcza gdy potrzebne są uprawnienia, dziennikowanie i bardziej zaawansowane funkcje systemu plików. Moim zdaniem to jeden z tych tematów, które naprawdę warto pamiętać w praktyce serwisowej, bo komunikat bywa mylący: wolne miejsce jest, a zapis i tak się nie uda.
W tej sytuacji łatwo pomyśleć, że skoro pojawia się komunikat o zbyt dużym pliku, to po prostu brakuje wolnej przestrzeni na pendrivie. Tutaj jednak podano, że wolne jest 20 GB, więc plik 6 GB pod względem pojemności spokojnie powinien się zmieścić. Kluczowy jest nie rozmiar całego nośnika, tylko limit pojedynczego pliku narzucony przez system plików FAT32. Ten format nie pozwala zapisać pliku większego niż około 4 GB, nawet jeśli na urządzeniu zostało dużo wolnego miejsca. To dość typowy błąd myślowy: użytkownik patrzy tylko na pasek wolnego miejsca, a nie sprawdza formatu partycji. Blokada zapisu działałaby inaczej. Gdyby pendrive miał przełącznik write protect albo system wykrywał go jako tylko do odczytu, zwykle nie dałoby się zapisać żadnego pliku, nawet małego dokumentu tekstowego. Komunikat dotyczyłby raczej braku możliwości zapisu, ochrony przed zapisem albo odmowy wykonania operacji, a nie samego rozmiaru pliku. Również brak uprawnień do zapisu w katalogu głównym nie jest tu sensownym wyjaśnieniem, szczególnie w typowym użyciu pendrive z FAT32. Ten system plików nie obsługuje klasycznych uprawnień NTFS takich jak listy ACL w Windows. Oczywiście system operacyjny może mieć pewne zasady bezpieczeństwa, ale przy zwykłym pendrive problemem nie będzie katalog główny, tylko ograniczenie formatu. Dobra praktyka jest prosta: przed kopiowaniem dużych plików warto sprawdzić system plików nośnika i w razie potrzeby sformatować go jako exFAT lub NTFS, pamiętając wcześniej o kopii danych, bo formatowanie usuwa zawartość.