Zeskanowane zdjęcie ma poprawne biele i czernie, ale zbyt ciemne półcienie. Z jakiej funkcji skanera należy skorzystać, aby rozjaśnić półcienie bez zmiany bieli i czerni?
A. Odrastrowywania
B. Usuwania kurzu i rys
C. Rozdzielczości interpolowanej
D. Korekcji Gamma
Korekcja Gamma jest tu właściwym wyborem, bo służy właśnie do zmiany jasności tonów pośrednich, czyli półcieni, bez przesuwania punktu bieli i punktu czerni. W praktyce oznacza to, że najjaśniejsze fragmenty skanu nadal pozostają białe, najciemniejsze pozostają czarne, a zmienia się sposób odwzorowania wartości pomiędzy nimi. To bardzo przydatne przy skanowaniu zdjęć, zwłaszcza starszych odbitek, gdzie ekspozycja jest niby poprawna, ale twarze, ubrania albo tło wyglądają zbyt ciężko i ciemno. Moim zdaniem to jedna z tych funkcji, którą warto znać, bo daje bardziej naturalny efekt niż zwykłe zwiększenie jasności. W sterowniku skanera albo programie do akwizycji obrazu gamma często działa jak krzywa tonalna: rozjaśnia lub przyciemnia środek zakresu tonalnego, bez niszczenia skrajnych wartości. Dobra praktyka w obróbce skanów jest taka, żeby najpierw ustawić poprawnie biel i czerń, a dopiero potem korygować gamma lub krzywe. Dzięki temu nie przepalamy świateł i nie tracimy detali w cieniach. To podejście jest zgodne z typową pracą w DTP, fotografii cyfrowej i przygotowaniu materiałów do archiwizacji.
Jeżeli zdjęcie ma poprawne biele i czernie, ale półcienie są za ciemne, problem nie leży w ostrości, rozdzielczości ani w fizycznych zabrudzeniach skanu. Trzeba wtedy myśleć o charakterystyce tonalnej obrazu, a nie o usuwaniu artefaktów czy zwiększaniu liczby pikseli. Odrastrowywanie przydaje się głównie wtedy, gdy skanujemy materiał drukowany, na przykład zdjęcie z gazety, katalogu lub książki. Jego zadaniem jest ograniczenie efektu mory i widocznej struktury rastra drukarskiego. Nie rozjaśni ono sensownie półcieni, bo nie zmienia krzywej jasności obrazu w taki sposób, jak robi to korekcja gamma. Rozdzielczość interpolowana też często bywa myląca. Brzmi technicznie i „lepiej”, ale w rzeczywistości polega na programowym dorabianiu pikseli między tymi, które zostały naprawdę odczytane przez skaner. Może powiększyć plik i czasem wygładzić obraz, ale nie naprawia tonalności. Z mojego doświadczenia to typowy błąd: ktoś widzi ciemny skan i próbuje zwiększać parametry techniczne, zamiast poprawić krzywą jasności. Usuwanie kurzu i rys działa jeszcze inaczej. To funkcja retuszu, często oparta na analizie obrazu albo kanale podczerwieni w lepszych skanerach. Pomaga usuwać drobne paprochy, rysy i uszkodzenia kliszy, ale nie jest narzędziem do regulacji półcieni. W takim przypadku najlepszą praktyką jest użycie korekcji gamma lub krzywych tonalnych, przy zachowaniu ustawionych punktów czerni i bieli.