Interfejs SATA to interfejs
A. równoległy, używany m.in. do połączenia kina domowego z komputerem.
B. szeregowy, który zastąpił równoległy interfejs PATA.
C. równoległy, stosowany do podłączania drukarek.
D. bezprzewodowy, używany do podłączania urządzeń wejścia.
SATA, czyli Serial ATA, jest interfejsem szeregowym używanym głównie do podłączania dysków twardych HDD, dysków SSD 2,5 cala oraz napędów optycznych w komputerach. Kluczowe jest tu słowo szeregowy: dane są przesyłane kolejno, wąskim torem transmisji, a nie wieloma liniami równolegle jak w starszym PATA, znanym też jako IDE/ATA. W praktyce SATA zastąpił PATA, bo dawał cieńsze przewody, lepszy przepływ powietrza w obudowie, prostszy montaż i wyższe osiągi. Typowy przewód danych SATA ma 7 pinów, a zasilanie jest realizowane osobnym złączem 15-pinowym. W komputerach warto też pamiętać o trybie AHCI w BIOS/UEFI, bo umożliwia m.in. NCQ i lepszą obsługę dysków. Standard SATA występował w wersjach 1,5 Gb/s, 3 Gb/s i 6 Gb/s, co w serwisie często ma znaczenie przy starszych płytach głównych. Moim zdaniem to jeden z tych standardów, które trzeba po prostu rozpoznawać z wyglądu, bo przy składaniu komputera pomyłka z kablem od razu wychodzi na jaw.
SATA nie jest interfejsem równoległym i nie służy do podłączania drukarek. Ten trop zwykle bierze się z kojarzenia starszych złączy komputerowych z dużymi, szerokimi wtykami. Drukarki dawniej często korzystały z portu równoległego LPT, znanego też jako Centronics, a dziś najczęściej używa się USB, Ethernetu albo Wi-Fi. PATA, czyli Parallel ATA, faktycznie był równoległy, ale dotyczył głównie starszych dysków i napędów optycznych, podłączanych szeroką taśmą 40- lub 80-żyłową. SATA wprowadzono właśnie po to, żeby ten sposób komunikacji zastąpić nowszym, szeregowym i wygodniejszym rozwiązaniem. Nie ma też sensu łączyć SATA z kinem domowym. Do przesyłania obrazu i dźwięku używa się raczej HDMI, DisplayPort, S/PDIF albo interfejsów sieciowych, zależnie od sprzętu. SATA nie jest interfejsem audio-wideo, tylko magistralą pamięci masowej. Równie nietrafione jest uznanie go za technologię bezprzewodową do urządzeń wejścia. Klawiatury, myszy czy pady mogą działać przez Bluetooth, odbiornik 2,4 GHz albo USB, ale SATA wymaga fizycznego przewodu danych oraz osobnego zasilania urządzenia. Typowy błąd myślowy polega tu na tym, że ktoś widzi nazwę interfejsu i wrzuca ją do ogólnego worka z portami komputera, bez sprawdzenia do czego służy. W praktyce serwisowej SATA kojarzymy przede wszystkim z dyskiem, płytą główną, przewodem danych, zasilaniem i ustawieniami kontrolera w UEFI. Taka klasyfikacja jest dużo bezpieczniejsza i zgodna z rzeczywistym zastosowaniem standardu.