Polecenie ipconfig /displaydns w systemie Windows
A. wyświetla zawartość pamięci podręcznej klienta DNS
B. wyświetla tablicę routingu
C. odnawia dzierżawę adresu IP
D. zwalnia adres IP uzyskany z serwera DHCP
Polecenie ipconfig /displaydns w systemie Windows służy do wyświetlenia zawartości pamięci podręcznej klienta DNS, czyli lokalnego cache resolvera DNS. W praktyce oznacza to, że system pokazuje nazwy domen, które ostatnio były rozwiązywane na adresy IP, razem z typem rekordu, czasem życia TTL oraz danymi rekordu, na przykład A dla IPv4, AAAA dla IPv6 albo CNAME dla aliasu. To jest bardzo przydatne przy diagnostyce problemów z nazwami, bo czasem komputer dalej korzysta ze starego wpisu DNS, mimo że rekord na serwerze DNS został już zmieniony. Z mojego doświadczenia to jedno z tych prostych poleceń, które szybko pokazuje, czy problem jest po stronie stacji roboczej, czy raczej w konfiguracji DNS w sieci. Dobra praktyka jest taka: najpierw sprawdzasz ipconfig /displaydns, potem ewentualnie czyścisz cache poleceniem ipconfig /flushdns i ponownie testujesz rozwiązywanie nazw, np. przez nslookup albo ping do nazwy hosta. W środowiskach firmowych ma to znaczenie przy Active Directory, stronach intranetowych, migracjach usług, zmianach rekordów DNS i problemach typu strona działa u jednego użytkownika, a u drugiego nie. Samo /displaydns niczego nie zmienia w konfiguracji, tylko pokazuje aktualny stan pamięci podręcznej klienta DNS, więc jest bezpieczne jako polecenie diagnostyczne.
W tym pytaniu łatwo pomylić kilka opcji programu ipconfig, bo wszystkie brzmią sieciowo i często są używane w tej samej konsoli Windows. Trzeba jednak pamiętać, że przełącznik /displaydns dotyczy DNS, a nie bezpośrednio konfiguracji adresu IP ani routingu. DNS odpowiada za tłumaczenie nazw, takich jak www.przyklad.pl, na adresy IP. System Windows zapamiętuje takie wyniki w lokalnej pamięci podręcznej, żeby nie pytać serwera DNS za każdym razem od nowa. Właśnie tę pamięć pokazuje ipconfig /displaydns.
Zwolnienie adresu IP uzyskanego z serwera DHCP wykonuje się poleceniem ipconfig /release. Ono oddaje dzierżawę adresu i powoduje, że interfejs sieciowy może tymczasowo stracić konfigurację IPv4, zależnie od ustawień. Odnowienie dzierżawy to z kolei ipconfig /renew, które ponownie kontaktuje się z serwerem DHCP i pobiera adres, maskę, bramę oraz serwery DNS. Mylenie tych opcji wynika zwykle z tego, że wszystko jest w jednym narzędziu ipconfig, ale funkcje są kompletnie inne.
Tablica routingu też nie jest wyświetlana przez ipconfig /displaydns. Do tego służy raczej route print albo w PowerShellu Get-NetRoute. Routing opisuje, którędy komputer ma wysyłać pakiety do różnych sieci, czyli dotyczy tras, bram i metryk. Cache DNS opisuje natomiast zapamiętane odpowiedzi nazw domenowych. Moim zdaniem dobra metoda nauki jest taka: DHCP kojarz z /release i /renew, DNS z /displaydns oraz /flushdns, a routing z route print. Wtedy te polecenia nie mieszają się w głowie aż tak bardzo.
Zwolnienie adresu IP uzyskanego z serwera DHCP wykonuje się poleceniem ipconfig /release. Ono oddaje dzierżawę adresu i powoduje, że interfejs sieciowy może tymczasowo stracić konfigurację IPv4, zależnie od ustawień. Odnowienie dzierżawy to z kolei ipconfig /renew, które ponownie kontaktuje się z serwerem DHCP i pobiera adres, maskę, bramę oraz serwery DNS. Mylenie tych opcji wynika zwykle z tego, że wszystko jest w jednym narzędziu ipconfig, ale funkcje są kompletnie inne.
Tablica routingu też nie jest wyświetlana przez ipconfig /displaydns. Do tego służy raczej route print albo w PowerShellu Get-NetRoute. Routing opisuje, którędy komputer ma wysyłać pakiety do różnych sieci, czyli dotyczy tras, bram i metryk. Cache DNS opisuje natomiast zapamiętane odpowiedzi nazw domenowych. Moim zdaniem dobra metoda nauki jest taka: DHCP kojarz z /release i /renew, DNS z /displaydns oraz /flushdns, a routing z route print. Wtedy te polecenia nie mieszają się w głowie aż tak bardzo.