W adresacji IPv6 typowy podział długości związanej z adresem sieci i identyfikatorem hosta wynosi odpowiednio
A. 96 bitów / 32 bity.
B. 32 bity / 96 bitów.
C. 16 bitów / 112 bitów.
D. 64 bity / 64 bity.
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2021 (arkusz E.13-SG-21.06).
W adresacji IPv6 najczęściej przyjmuje się podział 64 bity na część sieciową i 64 bity na identyfikator interfejsu, czyli praktycznie hosta. Taki zapis spotkasz jako prefiks /64. Wynika to z architektury IPv6 opisanej m.in. w RFC 4291 oraz z działania mechanizmów takich jak SLAAC, czyli automatyczna konfiguracja adresu bez serwera DHCP w klasycznym sensie. W praktyce oznacza to, że pierwsze 64 bity adresu wskazują sieć lub podsieć, a ostatnie 64 bity służą do utworzenia identyfikatora urządzenia w tej podsieci. Może on być wygenerowany na podstawie adresu MAC metodą EUI-64, ale obecnie często używa się adresów tymczasowych i losowych ze względów prywatności. Moim zdaniem to jedna z ważniejszych rzeczy do zapamiętania przy IPv6, bo w IPv4 często mocno kombinowało się z maskami, a w IPv6 dobra praktyka dla zwykłych sieci LAN to właśnie /64. Przykład: adres 2001:db8:abcd:12::1/64 oznacza, że część 2001:db8:abcd:12 identyfikuje podsieć, a końcówka ::1 identyfikuje konkretny interfejs w tej podsieci. W sieciach operatorskich, routingu czy przydziałach dla firm można spotkać prefiksy /48, /56 albo /60, ale pojedyncza podsieć użytkowa najczęściej i tak kończy się jako /64.
W tym pytaniu łatwo pomylić ogólną długość adresu IPv6 z podziałem na część sieciową i część identyfikującą urządzenie. Adres IPv6 ma 128 bitów, ale typowy podział w jednej podsieci LAN to nie jest 32 bity dla sieci i 96 bitów dla hosta ani odwrotnie. Takie proporcje mogą wyglądać logicznie, bo razem dają 128 bitów, ale nie pasują do normalnej architektury IPv6. W praktyce standardowe podsieci użytkowe stosują prefiks /64, co zostawia 64 bity na identyfikator interfejsu. To jest istotne szczególnie dla SLAAC, czyli automatycznego tworzenia adresu IPv6 przez hosta na podstawie informacji rozgłaszanych przez router. Gdyby część hosta miała 96 albo 112 bitów, mechanizmy autokonfiguracji i typowe założenia projektowe IPv6 nie działałyby zgodnie z przyjętymi dobrymi praktykami. Z kolei wariant z 96 bitami sieci i 32 bitami hosta może się komuś kojarzyć z IPv4, bo 32 bity to długość całego adresu IPv4, ale to jest raczej błędne skojarzenie niż poprawna zasada adresowania IPv6. W IPv6 nie chodzi o oszczędzanie pojedynczych adresów tak agresywnie jak w IPv4. Przestrzeń adresowa jest ogromna, więc projektowanie sieci jest bardziej nastawione na prostą strukturę, agregację tras i automatyzację konfiguracji. Z mojego doświadczenia uczniowie często próbują liczyć IPv6 tak samo jak IPv4 z maską, a tu trzeba zapamiętać trochę inną filozofię: prefiksy dla organizacji mogą mieć różne długości, ale typowa podsieć dla hostów to /64, czyli 64 bity sieci i 64 bity identyfikatora interfejsu.