Która z wymienionych cech kabla koncentrycznego RG-58 spowodowała, że nie jest on obecnie wykorzystywany do budowy lokalnych sieci komputerowych?
A. Maksymalna prędkość transmisji danych 10 Mb/s.
B. Cena narzędzi do montażu i łączenia przewodów.
C. Maksymalna odległość pomiędzy stacjami wynosząca 185 m.
D. Brak możliwości zakupu dodatkowych urządzeń sieciowych.
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2017 (arkusz E.13-X-17.06).
RG-58 w sieciach Ethernet kojarzy się głównie ze standardem 10BASE2, czyli tak zwanym cienkim Ethernetem. Kluczowy problem to maksymalna szybkość transmisji 10 Mb/s. Dzisiaj taka przepustowość jest po prostu za mała do normalnej pracy w sieci lokalnej: aktualizacje systemów, kopie zapasowe, praca na dyskach sieciowych, monitoring IP czy zwykłe korzystanie z internetu szybko zapychają takie łącze. W praktyce współczesne LAN-y buduje się najczęściej na skrętce kategorii 5e, 6 lub wyższej, gdzie standardem jest 1 Gb/s, a coraz częściej 2,5 Gb/s, 5 Gb/s albo 10 Gb/s. Do tego dochodzi topologia gwiazdy ze switchami, pełny dupleks i łatwiejsza diagnostyka. RG-58 działał w magistrali, z terminatorami 50 Ω i złączami BNC, więc awaria jednego odcinka potrafiła położyć większą część sieci. Moim zdaniem to dobry przykład, że sam kabel może być technicznie poprawny, ale przestaje pasować do wymagań wydajnościowych i organizacyjnych nowoczesnej sieci.
W tym pytaniu łatwo pomylić kilka cech starego okablowania koncentrycznego z rzeczywistym powodem jego wycofania z typowych sieci LAN. Cena narzędzi do montażu złączy BNC czy zaciskania przewodów nie była główną barierą. Owszem, montaż kabla koncentrycznego wymagał pewnej dokładności, dobrego zarobienia końcówek i zachowania impedancji 50 Ω, ale narzędzia nie były aż takim problemem, żeby przesądzić o odejściu od RG-58. W technice sieciowej najczęściej decyduje niezawodność, przepustowość, łatwość rozbudowy i zgodność ze standardami, a nie sama cena szczypiec czy zaciskarki. Również odległość 185 m nie jest sama w sobie najgorszym parametrem. Dla porównania, klasyczna skrętka miedziana Ethernet ma typowo limit 100 m dla pojedynczego łącza, więc 185 m nie brzmi wcale tragicznie. Trzeba tylko pamiętać, że w 10BASE2 chodziło o segment magistrali, a nie wygodne, niezależne połączenie każdej stacji ze switchem. Myślenie, że problemem był brak możliwości zakupu urządzeń sieciowych, też prowadzi trochę na skróty. Sprzęt do takich sieci istniał, a nawet dziś można znaleźć stare karty, trójniki, terminatory albo przejściówki, tylko nie ma to większego sensu w nowoczesnej infrastrukturze. Najważniejsze jest to, że 10 Mb/s nie spełnia obecnych wymagań. Sieci lokalne projektuje się teraz pod dużo większy ruch, przełączanie pakietów, full-duplex, centralne zarządzanie i łatwą lokalizację usterek. RG-58 został więc wyparty nie przez jeden drobiazg montażowy, ale głównie przez ograniczenia wydajnościowe standardu 10BASE2 i słabą skalowalność magistrali.