Karta sieciowa widoczna na rysunku może przesyłać dane z maksymalną prędkością
A. 108 Mb/s
B. 54 Mb/s
C. 11 Mb/s
D. 300 Mb/s
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2017 (arkusz E.13-X-17.06).
Na zdjęciu widać kartę bezprzewodową ASUS Wireless LAN CardBus Adapter z oznaczeniem IEEE 802.11g. To jest kluczowa informacja, bo standard 802.11g pracuje w paśmie 2,4 GHz i według specyfikacji pozwala na maksymalną teoretyczną szybkość transmisji 54 Mb/s. W praktyce realny transfer bywa niższy, często około 20–25 Mb/s, bo część przepustowości zajmują ramki zarządzające, retransmisje, szyfrowanie, zakłócenia i współdzielenie medium radiowego. Moim zdaniem warto zawsze patrzeć na oznaczenie standardu na urządzeniu, a nie tylko na wygląd karty, bo podobne karty CardBus mogły obsługiwać różne generacje Wi-Fi. Dla porównania 802.11b to 11 Mb/s, a 802.11n może osiągać 150 Mb/s, 300 Mb/s albo więcej, zależnie od liczby strumieni MIMO i szerokości kanału. W pracy technika taka wiedza przydaje się przy doborze sprzętu do starego laptopa, diagnozowaniu wolnego Wi-Fi albo sprawdzaniu zgodności z punktem dostępowym. Dobra praktyka jest prosta: sprawdzić standard IEEE, obsługiwane pasmo, tryb zabezpieczeń WPA/WPA2 oraz sterowniki, bo sama karta 54 Mb/s nie zrobi szybkiej sieci, jeśli router lub konfiguracja ją ogranicza.
W tym pytaniu najłatwiej pomylić same liczby z różnymi standardami Wi-Fi, bo wszystkie wyglądają jak typowe prędkości kart bezprzewodowych. Trzeba jednak powiązać prędkość z oznaczeniem widocznym na urządzeniu. Napis IEEE 802.11g oznacza standard 802.11g, którego maksymalna teoretyczna szybkość warstwy fizycznej wynosi 54 Mb/s. Warto podkreślić słowo teoretyczna, bo w realnej sieci użytkownik nie zobaczy pełnych 54 Mb/s jako transferu pliku. Część przepustowości zużywa sam protokół, potwierdzenia ramek, szyfrowanie, zakłócenia i kolizje w eterze. 11 Mb/s kojarzy się ze starszym standardem 802.11b, również pracującym w paśmie 2,4 GHz, ale wyraźnie wolniejszym i dziś raczej spotykanym tylko w bardzo starym sprzęcie. 108 Mb/s bywało stosowane w rozwiązaniach producentów jako tryb rozszerzony, na przykład różne odmiany Super G, ale nie jest to standardowa maksymalna prędkość IEEE 802.11g. Tu często pojawia się błąd: ktoś widzi literę g i pamięta reklamowe 108 Mb/s z pudełka routera, ale to nie jest podstawowa specyfikacja. 300 Mb/s należy już wiązać głównie z 802.11n, zwykle przy użyciu MIMO i kanałów 40 MHz, a nie z prostą kartą CardBus oznaczoną 802.11g. Z mojego doświadczenia najbezpieczniej jest czytać etykietę sprzętu jak dokumentację techniczną: standard IEEE najpierw, potem dopiero marketingowe dopiski i warunki pracy.