Katalog Nakładów Rzeczowych przy projektowaniu sieci jest stosowany do
A. zdefiniowania wytycznych dla wykonawcy.
B. kosztorysowania robót.
C. opracowywania powykonawczych pomiarów.
D. rysowania schematów sieci.
Pytanie z egzaminu CKE, styczeń 2021 (arkusz E.13-SG-21.01).
Katalog Nakładów Rzeczowych, czyli KNR, przy projektowaniu i planowaniu wykonania sieci stosuje się przede wszystkim do kosztorysowania robót. To jest dokumentacja normatywna, która pomaga określić, ile robocizny, materiałów i pracy sprzętu potrzeba do wykonania konkretnego zakresu prac, np. ułożenia przewodów UTP, montażu gniazd RJ-45, wykonania tras kablowych, instalacji szafy rack albo pomiarów końcowych torów transmisyjnych. Moim zdaniem to jedna z tych rzeczy, które nie wyglądają ciekawie na pierwszy rzut oka, ale w praktyce mocno porządkują pracę. Dzięki KNR kosztorysant nie bierze cen z powietrza, tylko opiera się na ustalonych nakładach rzeczowych i może przygotować przedmiar oraz kosztorys inwestorski lub ofertowy. W branży dobrą praktyką jest oddzielać dokumentację projektową od dokumentacji kosztowej: projekt pokazuje, co i jak ma być wykonane, a KNR pomaga policzyć za ile i jakim nakładem. Przy sieciach komputerowych ma to znaczenie, bo nawet prosta instalacja obejmuje różne czynności: prowadzenie kabli, zakończenie przewodów, opisanie punktów, testy zgodnie z normami okablowania strukturalnego, np. ISO/IEC 11801 czy EN 50173. KNR nie zastępuje projektu technicznego, ale jest bardzo użyteczny przy jego wycenie i organizacji robót.
W tym pytaniu łatwo pomylić różne elementy dokumentacji technicznej, bo wszystkie pojawiają się gdzieś w procesie budowy sieci. KNR nie służy jednak do rysowania schematów sieci. Do tego używa się dokumentacji projektowej, programów CAD, narzędzi do projektowania okablowania strukturalnego albo zwykłych diagramów logicznych i fizycznych, gdzie pokazuje się topologię, punkty abonenckie, szafy dystrybucyjne, przełączniki, patch panele i trasy kablowe. KNR nie określa też sam z siebie wytycznych wykonawczych. Wytyczne dla wykonawcy wynikają zwykle z projektu technicznego, specyfikacji technicznej wykonania i odbioru robót, norm branżowych oraz wymagań inwestora. Tam znajdziesz informacje typu kategoria kabla, promień gięcia, sposób oznaczania kabli, separacja od instalacji elektrycznej czy wymagania dotyczące pomiarów certyfikacyjnych. Katalog Nakładów Rzeczowych ma inne zadanie: pomaga policzyć nakłady pracy i materiałów potrzebne do wykonania robót. Nie jest też narzędziem do opracowywania pomiarów powykonawczych. Pomiary wykonuje się miernikami, testerami certyfikującymi i dokumentuje protokołami, często odnosząc wyniki do norm takich jak ISO/IEC 11801, EN 50173 lub TIA/EIA. Typowy błąd myślowy polega na tym, że skoro KNR pojawia się przy inwestycji sieciowej, to ktoś traktuje go jako ogólną instrukcję projektową. A to jednak bardziej narzędzie kosztorysowe niż projektowe. W praktyce projekt mówi, co ma powstać, pomiary potwierdzają jakość wykonania, a KNR pomaga oszacować koszty i nakłady robót. Taki podział naprawdę warto zapamiętać, bo przy większych instalacjach bez tego robi się bałagan w dokumentach.