W adresowaniu klasowym adres IP 156.17.40.2 należy do
A. klasy D
B. klasy C
C. klasy A
D. klasy B
Adres IP 156.17.40.2 w adresowaniu klasowym należy do klasy B, bo o klasie decyduje pierwszy oktet adresu, czyli w tym przypadku liczba 156. W klasycznym podziale IPv4 zakresy wyglądają tak: klasa A ma pierwszy oktet od 1 do 126, klasa B od 128 do 191, klasa C od 192 do 223, a klasa D od 224 do 239 i jest używana do multicastu. Liczba 156 mieści się w zakresie 128-191, więc adres 156.17.40.2 jest adresem klasy B. Domyślna maska dla klasy B to 255.255.0.0, czyli /16, co oznacza, że w dawnym podejściu sieć byłaby identyfikowana przez dwa pierwsze oktety: 156.17.0.0. Hostem byłaby część 40.2. W praktyce dziś najczęściej używa się CIDR, czyli zapisu z prefiksem, np. /24 albo /20, bo adresowanie klasowe jest mało elastyczne i marnuje adresy. Mimo to warto to znać, bo pojawia się w dokumentacji, starszych urządzeniach, egzaminach i przy analizie historycznych konfiguracji routingu. Moim zdaniem to jedna z tych podstaw sieci, które dobrze mieć poukładane w głowie, bo potem łatwiej zrozumieć maski, podsieci i tablice routingu.
Jeżeli odpowiedź wskazywała klasę A, C albo D, to najpewniej problem pojawił się przy interpretacji pierwszego oktetu adresu IPv4. W adresowaniu klasowym nie patrzy się na cały adres jako jedną dużą liczbę ani nie ocenia się go po tym, że ma cztery części oddzielone kropkami. Najważniejszy jest pierwszy oktet, tutaj 156. To właśnie on decyduje o klasie adresu. Klasa A obejmuje adresy z pierwszym oktetem od 1 do 126, przy czym 127 jest zarezerwowane głównie dla pętli zwrotnej, np. 127.0.0.1. Adres 156.17.40.2 nie może więc być klasy A, bo 156 jest już poza tym zakresem. Klasa C zaczyna się dopiero od 192 i kończy na 223, dlatego skojarzenie z popularnymi adresami typu 192.168.x.x bywa mylące. To, że adres wygląda podobnie technicznie, nie oznacza jeszcze klasy C. Klasa D również nie pasuje, bo jej zakres to 224-239 i służy ona do transmisji multicast, a nie do zwykłego adresowania hostów tak jak klasy A, B i C. Typowy błąd polega też na tym, że ktoś zapamiętuje prywatne adresy 172.16.0.0-172.31.255.255 albo 192.168.0.0/16 i miesza je z klasami adresowymi. To są inne pojęcia: prywatność adresu wynika z RFC 1918, a klasa z historycznego podziału IPv4 opisanego jeszcze w starszych standardach. Dla 156.17.40.2 pierwszy oktet 156 wpada w zakres 128-191, więc jest to klasa B, z domyślną maską 255.255.0.0. W nowoczesnych sieciach i tak trzeba zawsze sprawdzać rzeczywistą maskę lub prefiks CIDR, bo samo określenie klasy nie wystarcza do dobrej konfiguracji podsieci.