Klawiatura QWERTY umożliwiająca wprowadzenie znaków charakterystycznych dla języka polskiego nazywana jest również klawiaturą
A. polską.
B. maszynistki.
C. diakrytyczną.
D. programisty.
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2014 (arkusz E.12-X-14.05).
Klawiatura QWERTY umożliwiająca wpisywanie polskich znaków jest w praktyce nazywana klawiaturą programisty, dokładniej układem Polski programisty. To bardzo ważne rozróżnienie, bo nie chodzi tu o fizyczną klawiaturę jako sprzęt, tylko o układ znaków ustawiony w systemie operacyjnym. W tym układzie podstawowe litery są rozmieszczone jak w standardowym QWERTY, a polskie znaki diakrytyczne wpisuje się najczęściej przez AltGr, czyli prawy Alt, razem z odpowiednią literą: AltGr+a daje ą, AltGr+e daje ę, AltGr+l daje ł, AltGr+z może dać ż lub ź zależnie od kombinacji. Z mojego doświadczenia to najczęściej spotykany układ w szkołach, biurach i na komputerach domowych w Polsce, bo jest wygodny do pisania kodu, dokumentów i wiadomości. Dobrą praktyką jest sprawdzenie w ustawieniach systemu, czy aktywny jest język Polski oraz układ Polski programisty, szczególnie gdy zamiast polskich liter pojawiają się dziwne znaki albo zamieniają się klawisze. W Windows robi się to w ustawieniach języka i klawiatury, podobnie w Linuxie w konfiguracji układu wejścia. Warto też pamiętać, że poprawne wpisywanie polskich znaków zależy nie tylko od klawiatury, ale też od kodowania tekstu, najczęściej UTF-8, oraz od aplikacji, w której piszemy.
W tym pytaniu łatwo pomylić nazwę potoczną z techniczną nazwą układu klawiatury. Samo określenie polska brzmi logicznie, bo przecież chodzi o wpisywanie znaków używanych w języku polskim, takich jak ą, ć, ę, ł, ń, ó, ś, ź i ż. Problem w tym, że to określenie jest zbyt ogólne. Polska może oznaczać język systemu, lokalizację, zestaw znaków albo dowolny układ klawiatury przeznaczony dla Polski, ale nie wskazuje konkretnego standardowego układu QWERTY używanego na komputerach. Nazwa maszynistki też ma swoje uzasadnienie historyczne, bo istniał układ Polski maszynistki, nawiązujący do pisania na maszynach do pisania. Nie jest on jednak typowym układem QWERTY używanym obecnie na komputerach PC i bywa niewygodny dla osób przyzwyczajonych do standardowego rozmieszczenia znaków interpunkcyjnych oraz skrótów klawiaturowych. Moim zdaniem właśnie tu najczęściej pojawia się błąd: ktoś kojarzy maszynistkę z szybkim pisaniem, ale nie z konkretnym układem systemowym. Określenie diakrytyczna również nie jest poprawną nazwą układu. Znaki diakrytyczne to znaki z dodatkowymi elementami graficznymi, na przykład kreską, kropką albo ogonkiem, ale od tego nie tworzy się oficjalnej nazwy klawiatury w ustawieniach systemu. W praktyce w Windows, Linuxie i wielu środowiskach administracyjnych wybiera się układ Polski programisty. To on zachowuje QWERTY i pozwala wpisywać polskie litery przez AltGr, dlatego jest zgodny z codzienną praktyką pracy technika informatyka, użytkownika biurowego i programisty.