W celu bezpiecznego połączenia z serwerem firmowym przez Internet, tak aby mieć dostęp do zasobów firmowych, należy zastosować oprogramowanie klienta
A. VLAN (Virtual Local Area Network)
B. VPN (Virtual Private Network)
C. WLAN (Wireless Local Area Network)
D. NAP (Network Access Protection)
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2018 (arkusz E.13-X-18.06).
VPN, czyli Virtual Private Network, to właściwy wybór, gdy trzeba bezpiecznie połączyć komputer użytkownika z siecią firmową przez Internet i uzyskać dostęp do zasobów wewnętrznych, np. dysków sieciowych, systemu ERP, intranetu, drukarek albo serwerów administracyjnych. Klient VPN tworzy tzw. tunel szyfrowany między urządzeniem pracownika a bramą VPN w firmie. Dzięki temu dane przesyłane przez publiczny Internet nie lecą sobie zwykłym tekstem, tylko są chronione kryptograficznie. W praktyce używa się tu rozwiązań opartych o IPsec, SSL/TLS, OpenVPN, WireGuard czy IKEv2. Moim zdaniem to jeden z najbardziej klasycznych przykładów z życia administratora sieci: pracownik jest w domu, odpala klienta VPN, loguje się kontem firmowym, często jeszcze potwierdza MFA i dopiero wtedy ma dostęp do zasobów. Dobra praktyka branżowa mówi, żeby nie wystawiać usług wewnętrznych bezpośrednio do Internetu, jeśli nie ma takiej potrzeby. Lepiej dać dostęp przez VPN, ograniczyć uprawnienia, stosować silne uwierzytelnianie, aktualne certyfikaty, rejestrowanie połączeń i polityki dostępu. Warto też pamiętać, że VPN nie jest magiczną tarczą na wszystko, ale bardzo dobrze rozwiązuje problem bezpiecznej komunikacji z siecią firmową z zewnątrz.
W tym pytaniu łatwo pomylić kilka pojęć sieciowych, bo wszystkie brzmią dość podobnie i faktycznie dotyczą sieci, ale ich zastosowanie jest inne. Do bezpiecznego połączenia z firmowym serwerem przez Internet potrzebny jest klient VPN, bo to on zestawia szyfrowany tunel do sieci organizacji. Pozostałe technologie nie spełniają dokładnie tego zadania. NAP, czyli Network Access Protection, było mechanizmem kontroli dostępu do sieci znanym głównie ze środowisk Microsoft. Jego zadaniem było sprawdzanie stanu komputera, na przykład czy ma aktualny system, zaporę i antywirusa, zanim zostanie dopuszczony do sieci. To bardziej polityka zgodności i kontroli dostępu, a nie narzędzie do zdalnego, szyfrowanego łączenia się przez Internet. VLAN to z kolei logiczny podział sieci lokalnej na oddzielne segmenty, zgodny z ideą standardu IEEE 802.1Q. VLAN pomaga separować ruch, np. dział księgowości, gości i administracji, ale sam z siebie nie tworzy bezpiecznego połączenia z domu do firmy. Trzeba go skonfigurować na przełącznikach i routerach, a nie uruchomić jako klienta zdalnego dostępu. WLAN oznacza bezprzewodową sieć lokalną, czyli zwykle Wi-Fi według standardów IEEE 802.11. WLAN pozwala połączyć laptop z punktem dostępowym, ale nie jest mechanizmem bezpiecznego dostępu do zasobów firmowych przez publiczny Internet. Typowy błąd myślowy polega na tym, że skoro coś ma w nazwie network albo LAN, to od razu kojarzy się z dostępem do firmy. W praktyce trzeba patrzeć na funkcję: VPN tuneluje i szyfruje ruch zdalny, VLAN segmentuje sieć lokalną, WLAN zapewnia łączność radiową, a NAP sprawdza zgodność stacji z wymaganiami bezpieczeństwa.