Kod MAKE odczytywany przez układ elektroniczny klawiatury oznacza
A. awarię kontrolera klawiatury.
B. naciśnięcie klawisza.
C. konieczność ustawienia wartości opóźnienia powtarzania znaków.
D. uruchomienie funkcji czyszczącej bufor.
Kod MAKE w klawiaturze oznacza naciśnięcie klawisza, czyli moment, w którym kontroler klawiatury wykrywa zamknięcie odpowiedniego obwodu w matrycy klawiszy i wysyła do komputera tzw. kod skanowania. W praktyce wygląda to tak: naciskasz klawisz A, układ elektroniczny klawiatury rozpoznaje jego pozycję w siatce wierszy i kolumn, a potem przekazuje informację dalej, np. przez USB albo starszy interfejs PS/2. Gdy klawisz zostanie puszczony, pojawia się kod BREAK, czyli informacja o zwolnieniu klawisza. Moim zdaniem to jedno z tych pojęć, które warto kojarzyć, bo pomaga zrozumieć, czemu system odróżnia samo wciśnięcie klawisza od jego przytrzymania. Ma to znaczenie przy grach, skrótach klawiaturowych, sterownikach HID, diagnostyce klawiatur oraz przy analizie problemów typu klawisz działa podwójnie albo nie reaguje. Dobra praktyka serwisowa polega na tym, żeby rozróżniać problem sprzętowy klawisza, błąd sterownika i ustawienia systemowe, bo każda z tych rzeczy dotyczy trochę innej warstwy działania komputera.
Kod MAKE nie jest komunikatem o awarii kontrolera klawiatury, ani poleceniem czyszczenia bufora, ani ustawieniem opóźnienia powtarzania znaków. To bardzo konkretna informacja techniczna: klawisz został naciśnięty. W klawiaturach komputerowych działa matryca klawiszy oraz kontroler, który skanuje jej stan. Gdy wykryje zmianę odpowiadającą wciśnięciu klawisza, generuje kod skanowania typu MAKE. Gdy klawisz zostanie zwolniony, pojawia się kod BREAK. I to jest ważne rozróżnienie, bo bez niego komputer nie wiedziałby, czy użytkownik tylko dotknął klawisza, czy nadal go trzyma. Z mojego doświadczenia uczniowie czasem mylą te kody z ustawieniami systemowymi, np. z opóźnieniem powtarzania znaków. To ustawienie faktycznie wpływa na to, po jakim czasie system zacznie powtarzać literę po przytrzymaniu klawisza, ale nie jest ono kodem MAKE. Podobnie bufor klawiatury może przechowywać dane wejściowe, lecz funkcja czyszcząca bufor to już sprawa obsługi danych przez system lub sterownik, a nie znaczenie kodu skanowania. Awaria kontrolera również nie jest oznaczana jako MAKE, bo błędy sprzętowe diagnozuje się innymi metodami: testem urządzenia, sprawdzeniem sterownika, podmianą klawiatury, analizą menedżera urządzeń albo logów systemowych. Najprościej zapamiętać: MAKE to wciśnięcie, BREAK to puszczenie. Reszta to inne mechanizmy, działające obok, ale nie oznaczające tego samego.