Do zarobienia końcówek kabla UTP jest stosowany wtyk
A. BNC
B. 8P8C
C. DVI
D. RS232
Pytanie z egzaminu CKE, wrzesień 2015 (arkusz E.13-X-15.08).
Wtyk 8P8C jest właściwym wyborem, bo właśnie taki złącze stosuje się do zakańczania kabli typu skrętka, w tym UTP, używanych w sieciach Ethernet. Nazwa 8P8C oznacza 8 positions, 8 contacts, czyli osiem miejsc i osiem styków. W praktyce bardzo często mówi się na niego RJ-45, choć technicznie nie zawsze jest to całkiem precyzyjne określenie. Przy zarabianiu kabla UTP żyły układa się najczęściej według standardu T568A albo T568B, a potem zaciska wtyk zaciskarką. W sieciach lokalnych ważne jest, żeby oba końce kabla były wykonane zgodnie z przyjętym schematem, bo inaczej mogą pojawić się problemy z linkiem, autonegocjacją albo transmisją danych. Moim zdaniem warto od razu zapamiętać kolory par: biało-pomarańczowy, pomarańczowy, biało-zielony, niebieski, biało-niebieski, zielony, biało-brązowy, brązowy dla T568B. To się naprawdę przydaje przy patch panelach, gniazdach keystone i zwykłych przewodach patchcord.
W tym pytaniu łatwo pomylić złącza, bo wszystkie podane nazwy kojarzą się z techniką komputerową albo telekomunikacją, ale nie każde złącze służy do tego samego medium transmisyjnego. Kabel UTP to skrętka nieekranowana, używana głównie w sieciach Ethernet, więc do jego zakończenia stosuje się wtyk 8P8C, potocznie nazywany RJ-45. To właśnie on ma osiem styków odpowiadających ośmiu żyłom przewodu i pozwala zachować poprawną kolejność par według T568A lub T568B.
DVI nie pasuje do tego zastosowania, ponieważ jest złączem obrazu, używanym dawniej do podłączania monitorów i kart graficznych. Nie zaciska się go na skrętce UTP w typowej instalacji sieciowej. BNC z kolei jest złączem koncentrycznym, kojarzonym z dawnym Ethernetem 10BASE2, instalacjami CCTV albo aparaturą pomiarową. Tam przewód ma inną budowę, z żyłą środkową i ekranem, więc nie ma sensu mówić o standardowym zarabianiu ośmiu żył skrętki. RS232 też może zmylić, bo dotyczy komunikacji szeregowej, ale to standard transmisji i typ interfejsu, a nie typowy wtyk do zakończenia kabla UTP w sieci LAN. Z mojego doświadczenia najczęstszy błąd wynika z zapamiętywania samych skrótów bez łączenia ich z fizycznym przewodem. W okablowaniu strukturalnym trzeba zawsze patrzeć na medium, kategorię kabla, złącze i standard ułożenia żył, bo dopiero całość daje poprawne połączenie.
DVI nie pasuje do tego zastosowania, ponieważ jest złączem obrazu, używanym dawniej do podłączania monitorów i kart graficznych. Nie zaciska się go na skrętce UTP w typowej instalacji sieciowej. BNC z kolei jest złączem koncentrycznym, kojarzonym z dawnym Ethernetem 10BASE2, instalacjami CCTV albo aparaturą pomiarową. Tam przewód ma inną budowę, z żyłą środkową i ekranem, więc nie ma sensu mówić o standardowym zarabianiu ośmiu żył skrętki. RS232 też może zmylić, bo dotyczy komunikacji szeregowej, ale to standard transmisji i typ interfejsu, a nie typowy wtyk do zakończenia kabla UTP w sieci LAN. Z mojego doświadczenia najczęstszy błąd wynika z zapamiętywania samych skrótów bez łączenia ich z fizycznym przewodem. W okablowaniu strukturalnym trzeba zawsze patrzeć na medium, kategorię kabla, złącze i standard ułożenia żył, bo dopiero całość daje poprawne połączenie.