Kondygnacyjny punkt dystrybucyjny jest połączony za pomocą okablowania poziomego z
A. budynkowym punktem dystrybucyjnym.
B. gniazdem abonenckim.
C. centralnym punktem dystrybucyjnym.
D. centralnym punktem sieci.
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2019 (arkusz E.13-X-19.06).
Kondygnacyjny punkt dystrybucyjny, czyli FD, jest elementem okablowania strukturalnego znajdującym się zwykle w szafie teleinformatycznej na danym piętrze. To właśnie z niego prowadzi się okablowanie poziome do gniazd abonenckich, czyli punktów, do których użytkownik podłącza komputer, telefon IP, drukarkę sieciową albo punkt dostępowy Wi-Fi. Dlatego poprawna odpowiedź to gniazdo abonenckie. W praktyce wygląda to tak: w szafie na piętrze jest patch panel, z niego skrętka kategorii np. 6 albo 6A biegnie w korytach kablowych do gniazda RJ-45 w pokoju. Potem krótkim patchcordem podłączasz urządzenie końcowe. Zgodnie z dobrymi praktykami i normami okablowania strukturalnego, np. ISO/IEC 11801 oraz EN 50173, okablowanie poziome łączy właśnie punkt dystrybucyjny piętra z telekomunikacyjnym gniazdem końcowym. Typowo stały tor transmisyjny ma do 90 m, a cały kanał z patchcordami do 100 m. Moim zdaniem to jedno z ważniejszych rozróżnień w sieciach budynkowych: poziome okablowanie obsługuje użytkowników na piętrze, a pionowe, czyli szkieletowe, łączy punkty dystrybucyjne między sobą.
W tym pytaniu łatwo pomylić różne poziomy hierarchii okablowania strukturalnego, bo nazwy brzmią podobnie: punkt kondygnacyjny, budynkowy, centralny, czasem jeszcze mówi się o punkcie głównym sieci. Trzeba jednak patrzeć na funkcję danego odcinka kabla. Okablowanie poziome nie służy do łączenia szaf dystrybucyjnych między piętrami ani do połączenia z głównym węzłem budynku. Ono pracuje na jednym obszarze, najczęściej w obrębie jednej kondygnacji, i prowadzi od kondygnacyjnego punktu dystrybucyjnego do gniazda abonenckiego w pomieszczeniu użytkownika. To jest ta skrętka, którą widzisz potem zakończoną w gnieździe RJ-45 przy biurku. Połączenie z budynkowym punktem dystrybucyjnym albo centralnym punktem dystrybucyjnym należy już do okablowania szkieletowego, często nazywanego pionowym lub backbone. Tam stosuje się połączenia między szafami, między piętrami, a czasem także między budynkami. Może to być światłowód, skrętka miedziana wyższej kategorii albo inne medium dobrane do przepustowości i odległości. Typowy błąd myślowy polega na założeniu, że skoro punkt kondygnacyjny jest częścią większej sieci, to okablowanie poziome musi prowadzić do punktu głównego. Nie tak to działa w standardach takich jak ISO/IEC 11801, EN 50173 czy TIA-568. Najpierw jest struktura lokalna: FD do gniazda użytkownika. Dopiero osobno projektuje się połączenia szkieletowe FD z BD lub CD. Z mojego doświadczenia, zapamiętanie tej zasady bardzo pomaga przy rysowaniu schematów instalacji i przy opisywaniu patch paneli w szafie.