Który standard Gigabit Ethernet pozwala na tworzenie segmentów sieci o długości 550 m lub 5000 m przy prędkości transmisji 1 Gb/s?
Odpowiedź 1000Base-LX jest całkiem trafna. Ten standard pozwala na przesył danych z prędkością 1 Gb/s na naprawdę dużych odległościach - aż do 5000 metrów na włóknach jedno-modowych, a dla wielo-modowych to maks 550 metrów. Używa fali o długości 1300 nm, co sprawia, że świetnie nadaje się do zastosowań, gdzie musimy przesyłać dane na dłuższe dystanse z małymi stratami sygnału. W praktyce, 1000Base-LX jest często wykorzystywany w kampusach czy w połączeniach między budynkami, gdzie jednak są spore odległości. Dzięki włóknom jedno-modowym jakoś sygnału jest lepsza, a zakłócenia mniejsze niż w przypadku technologii działających na krótszych dystansach. Aha, no i ten standard jest zgodny z normami IEEE 802.3z, więc jest powszechnie akceptowany w różnych środowiskach.
Wybór 1000Base-T, 1000Base-FX i 1000Base-SX nie jest najlepszym rozwiązaniem w tym kontekście. Standard 1000Base-T działa na skrętce miedzianej, ale ma limit do 100 metrów, więc nie nadaje się na dłuższe odległości, takie jak 550 m czy 5000 m. W sieciach optycznych byłoby to zupełnie niepraktyczne. 1000Base-FX, chociaż działa na włóknach optycznych, ma zasięg tylko do 2 km na włóknach jedno-modowych, co też nie spełnia wymagań z pytania. Z kolei 1000Base-SX jest zoptymalizowany do włókien wielo-modowych, ale i on ma zasięg do 550 metrów, więc również nie sprawdzi się przy dłuższych połączeniach. Zrozumienie różnic między tymi standardami i ich zasięgami jest kluczowe przy projektowaniu sieci, szczególnie gdy mamy do czynienia z dużymi i złożonymi infrastrukturami LAN.