Ile jest adresów IP dostępnych do adresowania komputerów w sieci o adresie 192.168.100.0 i masce 255.255.255.192?
A. 30
B. 63
C. 62
D. 64
Odpowiedź 62 jest właściwa, bo maska 255.255.255.192 oznacza prefiks /26. W zapisie binarnym ostatni oktet maski to 11000000, czyli 2 bity są przeznaczone na podsieci, a 6 bitów zostaje na adresowanie hostów. Liczba wszystkich adresów w takiej podsieci wynosi 2⁶ = 64. W praktyce jednak nie wszystkie można przypisać komputerom, drukarkom czy serwerom. Jeden adres to adres sieci, tutaj 192.168.100.0, a drugi to adres rozgłoszeniowy broadcast, tutaj 192.168.100.63. Dlatego zostaje 64 - 2 = 62 adresy użyteczne, od 192.168.100.1 do 192.168.100.62. Moim zdaniem to jeden z ważniejszych schematów do opanowania, bo przy konfiguracji DHCP, VLAN-ów czy interfejsów routera pomylenie liczby adresów może szybko zrobić bałagan w sieci. Dobra praktyka branżowa jest taka, żeby zawsze odróżniać liczbę wszystkich adresów w podsieci od liczby adresów hostów. W dokumentacji sieciowej, zgodnie z zasadami adresacji IPv4/CIDR, zapisuje się zwykle sieć jako 192.168.100.0/26, co od razu mówi administratorowi, jaki jest rozmiar podsieci i zakres adresów.
W tym zadaniu łatwo pomylić liczbę wszystkich adresów w podsieci z liczbą adresów, które naprawdę można przypisać komputerom. Maska 255.255.255.192 to nie jest przypadkowa wartość, tylko maska /26. Oznacza to, że na część hosta zostaje 6 bitów, więc cała podsieć ma 2⁶ = 64 adresy. Ale adres 192.168.100.0 identyfikuje samą sieć i nie powinien być ustawiany na karcie sieciowej hosta. Z kolei 192.168.100.63 to adres broadcast, używany do komunikacji rozgłoszeniowej w obrębie tej podsieci. Te dwa adresy są zarezerwowane, więc dla urządzeń końcowych zostaje 62 adresy. Wynik 64 bierze się najczęściej z zatrzymania obliczeń za wcześnie, czyli policzenia całego bloku bez odjęcia adresu sieci i broadcastu. Wynik 63 sugeruje, że ktoś odjął tylko jeden adres, zwykle adres sieci, ale zapomniał o broadcast. Natomiast 30 pasowałoby do maski /27, czyli 255.255.255.224, gdzie jest 32 adresy ogółem i 30 użytecznych. To bardzo typowy błąd przy nauce subnettingu, szczególnie gdy maski podobnie wyglądają w dziesiętnym zapisie kropkowym. Z mojego doświadczenia najlepiej zawsze robić trzy kroki: ustalić prefiks, policzyć bity hosta, a potem odjąć dwa adresy zarezerwowane. Takie podejście jest zgodne z praktyką stosowaną przy planowaniu adresacji IPv4 w routerach, przełącznikach warstwy 3, DHCP i dokumentacji sieciowej.