Jaka jest liczba adresów, które można przydzielić urządzeniom pracującym w sieci o adresie IP 192.168.20.0/26?
A. 62
B. 126
C. 30
D. 4
Pytanie z egzaminu CKE, styczeń 2018 (arkusz E.13-X-18.01).
Adresacja została policzona właściwie: w sieci 192.168.20.0/26 można przydzielić urządzeniom 62 adresy IP. Prefiks /26 oznacza, że 26 bitów adresu IPv4 jest przeznaczonych na część sieciową, a pozostałe 6 bitów zostaje na część hosta. Liczbę wszystkich adresów w takiej podsieci liczymy jako $2^6=64$. W klasycznej adresacji IPv4 dwa adresy mają znaczenie specjalne: pierwszy to adres sieci, czyli 192.168.20.0, a ostatni to adres rozgłoszeniowy broadcast, czyli 192.168.20.63. Do urządzeń końcowych zostaje więc 64 - 2 = 62 adresy, od 192.168.20.1 do 192.168.20.62. W praktyce taka podsieć przyda się np. dla małego działu w firmie, pracowni komputerowej albo wydzielonego VLAN-u, gdzie trzeba obsłużyć kilkadziesiąt komputerów, drukarek, telefonów VoIP czy punktów dostępowych. Moim zdaniem warto zawsze od razu sprawdzać też adres sieci i broadcast, bo w konfiguracji routerów, DHCP i VLAN-ów pomyłka o jeden adres potrafi narobić sporo zamieszania. Adres 192.168.20.0 należy do prywatnej puli IPv4 opisanej w RFC 1918, więc typowo będzie używany w sieciach lokalnych, za NAT-em. Dobra praktyka jest taka, żeby nie planować podsieci na styk, tylko zostawić kilka wolnych adresów na rozwój sieci.
W tym zadaniu kluczowe jest poprawne odczytanie prefiksu CIDR, czyli zapisu /26. Nie oznacza on liczby dostępnych komputerów ani ostatniego oktetu maski, tylko liczbę bitów zajętych przez część sieciową adresu IPv4. Ponieważ adres IPv4 ma 32 bity, dla hostów zostaje 32 - 26 = 6 bitów. Daje to $2^6=64$ wszystkich kombinacji adresów w podsieci. Z tych 64 nie można jednak przypisać urządzeniom dwóch adresów: adresu sieci i adresu rozgłoszeniowego. Dlatego wynik użytkowy to 62 adresy.
Warto uważać na typowe skróty myślowe. Wynik 30 pasowałby do podsieci /27, bo wtedy zostaje 5 bitów hosta: 32 adresy łącznie i 30 użytecznych. Wynik 126 jest charakterystyczny dla podsieci /25, gdzie mamy 128 adresów łącznie i 126 dla urządzeń. Z kolei bardzo małe wartości, takie jak 4, zwykle biorą się z pomylenia liczby bitów pożyczonych z liczbą adresów albo z kojarzenia małych podsieci typu /30, używanych dawniej często na łączach punkt-punkt. W realnej administracji siecią taka pomyłka może spowodować za małą pulę DHCP, konflikt z adresem broadcast albo źle ustawioną trasę na routerze. Z mojego doświadczenia najlepiej robić to zawsze według jednego schematu: 32 minus prefiks, potem potęga dwójki, potem odjęcie dwóch adresów specjalnych. Proste, ale bardzo skuteczne.
Warto uważać na typowe skróty myślowe. Wynik 30 pasowałby do podsieci /27, bo wtedy zostaje 5 bitów hosta: 32 adresy łącznie i 30 użytecznych. Wynik 126 jest charakterystyczny dla podsieci /25, gdzie mamy 128 adresów łącznie i 126 dla urządzeń. Z kolei bardzo małe wartości, takie jak 4, zwykle biorą się z pomylenia liczby bitów pożyczonych z liczbą adresów albo z kojarzenia małych podsieci typu /30, używanych dawniej często na łączach punkt-punkt. W realnej administracji siecią taka pomyłka może spowodować za małą pulę DHCP, konflikt z adresem broadcast albo źle ustawioną trasę na routerze. Z mojego doświadczenia najlepiej robić to zawsze według jednego schematu: 32 minus prefiks, potem potęga dwójki, potem odjęcie dwóch adresów specjalnych. Proste, ale bardzo skuteczne.