Ile maksymalnie hostów można zaadresować w sieci lokalnej, mając do dyspozycji jedną klasę C adresów protokołu IPv4?
A. 512
B. 255
C. 254
D. 510
Pytanie z egzaminu CKE, styczeń 2014 (arkusz E.13-X-14.01).
W adresacji klasowej IPv4 jedna sieć klasy C ma domyślną maskę 255.255.255.0, czyli w zapisie CIDR jest to /24. Oznacza to, że pierwsze 24 bity identyfikują sieć, a ostatnie 8 bitów zostaje na część hosta. Z 8 bitów można utworzyć 2⁸ = 256 różnych kombinacji adresów, ale nie wszystkie wolno przypisać komputerom, drukarkom czy kamerom IP. Adres z samymi zerami w części hosta jest adresem sieci, np. 192.168.1.0, a adres z samymi jedynkami jest adresem rozgłoszeniowym, np. 192.168.1.255. Zostaje więc 256 - 2 = 254 adresy użyteczne dla hostów, czyli zakres 192.168.1.1-192.168.1.254. Moim zdaniem to jedna z tych zasad, które warto mieć w głowie bez liczenia, bo często przydaje się przy konfiguracji DHCP, bramy domyślnej, drukarek sieciowych albo VLAN-ów. W praktyce administrator powinien też pamiętać, żeby zostawić sobie porządek w planie adresacji, np. brama na .1, serwery i urządzenia infrastruktury poza pulą DHCP, a klienci w osobnym zakresie. W nowoczesnych sieciach częściej używa się CIDR niż sztywnego podziału klasowego, ale klasyczna klasa C nadal jest dobrym przykładem do nauki podstaw adresacji IPv4.
W tym pytaniu najczęstsza pomyłka polega na tym, że ktoś liczy wszystkie możliwe kombinacje ostatniego oktetu i od razu uznaje je za adresy hostów. W sieci klasy C z maską 255.255.255.0 rzeczywiście występuje 256 adresów, bo ostatni oktet może mieć wartości od 0 do 255. Tyle że adres zakończony zerem, na przykład 192.168.10.0, oznacza całą sieć, a nie konkretne urządzenie. Adres zakończony 255, na przykład 192.168.10.255, jest adresem rozgłoszeniowym broadcast i służy do wysyłania ramek lub pakietów do wszystkich hostów w danej podsieci. Dlatego liczba 255 nie jest poprawną liczbą hostów, bo miesza maksymalną wartość oktetu z liczbą użytecznych adresów. Warto to rozróżniać, bo w konfiguracji ręcznej taki błąd zwykle kończy się brakiem łączności albo dziwnym zachowaniem sieci. Wyniki typu 510 lub 512 biorą się zwykle z myślenia o większej podsieci, np. /23, gdzie do dyspozycji jest 9 bitów hosta, albo z założenia, że mamy dwie sieci klasy C połączone razem. Ale w treści jest jedna klasa C, więc nie dokładamy drugiego bloku adresów. Dla /23 mielibyśmy 512 adresów ogółem i 510 hostów, lecz to już inna maska, inna podsieć i inny plan adresacji. Z mojego doświadczenia najlepiej zapamiętać prostą regułę: liczba hostów to liczba wszystkich adresów w podsieci minus dwa, bo trzeba odjąć adres sieci oraz broadcast. Dobra praktyka branżowa jest taka, żeby przed wpisaniem adresów w routerze, serwerze DHCP czy przełączniku warstwy trzeciej najpierw sprawdzić maskę, zakres hostów, adres sieci i adres rozgłoszeniowy. To oszczędza sporo szukania problemu później.