Ile par przewodów skrętki wykorzystuje do transmisji danych standard 100Base-TX?
A. Jedną
B. Dwie
C. Trzy
D. Cztery
Standard 100Base-TX wykorzystuje do transmisji danych dwie pary przewodów skrętki. To jest jedna z tych informacji, które warto kojarzyć praktycznie, bo często wychodzi przy zarabianiu wtyków RJ-45 albo diagnozowaniu kabla testerem. 100Base-TX należy do Fast Ethernetu i został opisany w IEEE 802.3u. Pracuje z przepływnością 100 Mb/s, zwykle na skrętce kategorii 5 lub lepszej, choć w praktyce spotyka się też kable Cat5e i Cat6, bo są dziś standardem w instalacjach. W klasycznym połączeniu używane są pary na pinach 1-2 oraz 3-6. Jedna para służy do nadawania, druga do odbioru, zależnie od typu urządzenia MDI lub MDI-X, a współczesne urządzenia zwykle ogarniają to przez auto MDI-X. Moim zdaniem to dobry przykład, że nie zawsze cały kabel ośmiożyłowy jest wykorzystywany przez dany standard. Dla 100Base-TX wystarczą dwie pary, ale dobra praktyka branżowa jest taka, żeby w instalacji zakańczać wszystkie cztery pary zgodnie z T568A albo T568B. Dzięki temu kabel będzie gotowy również pod 1000Base-T, PoE i przyszłe modernizacje, a nie tylko pod stare 100 Mb/s.
W przypadku 100Base-TX łatwo pomylić liczbę par z ogólną liczbą żył w kablu UTP. Typowa skrętka Ethernet ma cztery pary, czyli osiem żył, ale to nie znaczy, że każdy standard Ethernetu zawsze używa ich wszystkich do transmisji danych. 100Base-TX, czyli popularny Fast Ethernet 100 Mb/s, korzysta z dwóch par przewodów. W praktyce są to pary podłączone do pinów 1-2 oraz 3-6 we wtyku RJ-45, przy zachowaniu schematu T568A albo T568B. Myślenie, że wystarczy jedna para, zwykle bierze się z porównania do telefonii albo nowszych rozwiązań single-pair Ethernet, na przykład w automatyce i motoryzacji, ale to nie jest klasyczny 100Base-TX używany w zwykłych sieciach LAN. Z kolei trzy pary to w zasadzie liczba sztuczna w tym kontekście, bo standardy Ethernetu na skrętce nie są projektowane tak, żeby używać akurat trzech par dla 100 Mb/s. Cztery pary kojarzą się z kablem sieciowym jako takim oraz ze standardem 1000Base-T, gdzie faktycznie wszystkie cztery pary biorą udział w transmisji. Istniał też starszy 100Base-T4, który używał czterech par, ale nie należy go mylić z 100Base-TX. Z mojego doświadczenia taki błąd wychodzi najczęściej wtedy, gdy ktoś patrzy tylko na liczbę żył w kablu, a nie na konkretny standard transmisji. W instalacjach i tak warto zaciskać wszystkie osiem żył, bo to dobra praktyka, ale sama transmisja 100Base-TX potrzebuje dwóch par.