Zahaszowane hasła użytkowników w systemie Linux są przechowywane w
A. programie perfmon.
B. pliku shadow.
C. rejestrze systemowym.
D. bibliotece RemoteApp.
Zahaszowane hasła użytkowników w Linuksie są przechowywane w pliku /etc/shadow, potocznie nazywanym plikiem shadow. To ważny element bezpieczeństwa systemu, bo zwykły plik /etc/passwd jest zwykle czytelny dla wielu użytkowników i zawiera głównie informacje o kontach: nazwę użytkownika, UID, GID, katalog domowy czy powłokę. Same skróty haseł, czyli hashe, przeniesiono do /etc/shadow, który powinien być dostępny tylko dla roota oraz wybranych mechanizmów uwierzytelniania. W praktyce oznacza to uprawnienia w stylu bardzo ograniczonego odczytu, bo wyciek tego pliku ułatwia ataki offline na hasła. W pliku shadow znajdują się też informacje o wieku hasła, dacie ostatniej zmiany, blokadzie konta i wygasaniu hasła. Z mojego doświadczenia warto kojarzyć komendy passwd, chage, usermod oraz mechanizm PAM, bo właśnie one często pracują pośrednio na tych danych. Dobra praktyka branżowa jest prosta: nie edytować /etc/shadow ręcznie bez potrzeby, robić kopie zapasowe konfiguracji kont i stosować silne algorytmy haszowania, np. yescrypt lub SHA-512 crypt, zależnie od dystrybucji.
W systemie Linux nie ma klasycznego rejestru systemowego znanego z Windows, więc szukanie tam zahaszowanych haseł użytkowników prowadzi w złą stronę. To częsty błąd, bo ktoś kojarzy centralne miejsce konfiguracji systemu i próbuje przenieść ten model na Linuksa. Linux opiera się głównie na plikach konfiguracyjnych w katalogu /etc, a dane o kontach użytkowników są rozdzielone między /etc/passwd i /etc/shadow. Ten drugi plik przechowuje skróty haseł oraz parametry starzenia haseł, i właśnie dlatego ma bardzo restrykcyjne uprawnienia. Program perfmon również nie pasuje do tematu. Jest to narzędzie kojarzone z monitorowaniem wydajności w Windows, czyli z licznikami procesora, pamięci, dysku czy sieci, a nie z bazą danych haseł użytkowników. Biblioteka RemoteApp to też pojęcie ze środowiska Windows Server i usług pulpitu zdalnego, bardziej związane z publikowaniem aplikacji użytkownikom niż z lokalnym uwierzytelnianiem w Linuksie. Mylenie tych nazw wynika zwykle z wrzucania do jednego worka różnych technologii administracyjnych. W praktyce administrator Linuksa powinien wiedzieć, że hasła nie są przechowywane jako jawny tekst, tylko jako hashe z solą, a dostęp do /etc/shadow ma być ograniczony. To jedna z podstawowych zasad zabezpieczania systemu, może brzmi prosto, ale naprawdę często ratuje skórę przy audytach i diagnostyce kont.