Które polecenie w systemach operacyjnych Linux jest stosowane do wyświetlania konfiguracji interfejsów sieciowych?
A. ping
B. tracert
C. ipconfig
D. ifconfig
Pytanie z egzaminu CKE, wrzesień 2015 (arkusz E.13-X-15.08).
Polecenie ifconfig w systemach Linux/Unix służy do wyświetlania i częściowo także konfigurowania parametrów interfejsów sieciowych. Po jego uruchomieniu można zobaczyć m.in. nazwę interfejsu, adres IPv4, czasem IPv6, maskę sieci, adres rozgłoszeniowy, adres MAC, liczbę wysłanych i odebranych pakietów oraz podstawowe statystyki błędów. W praktyce administrator używał ifconfig np. do szybkiego sprawdzenia, czy karta eth0 albo wlan0 ma przypisany adres IP i czy interfejs jest aktywny. Z mojego doświadczenia to jedno z tych poleceń, które warto znać, bo często pojawia się w starszej dokumentacji i na egzaminach. Trzeba jednak pamiętać o dobrej praktyce: w nowszych dystrybucjach Linux pakiet net-tools, zawierający ifconfig, bywa zastępowany narzędziem ip z pakietu iproute2, np. ip addr lub ip link. Mimo to odpowiedź ifconfig jest tutaj poprawna, bo pytanie dotyczy klasycznego polecenia do wyświetlania konfiguracji interfejsów sieciowych w Linuksie.
W tym pytaniu łatwo pomylić narzędzia sieciowe, bo każde z podanych poleceń jakoś kojarzy się z siecią. ping służy głównie do sprawdzania osiągalności hosta w sieci IP. Wysyła komunikaty ICMP Echo Request i oczekuje odpowiedzi Echo Reply, więc nadaje się do testowania, czy komputer, router albo serwer odpowiada. Nie pokazuje jednak konfiguracji lokalnych interfejsów, czyli adresu IP karty sieciowej, maski, adresu MAC czy stanu interfejsu. tracert to z kolei polecenie znane głównie z Windows, używane do śledzenia trasy pakietów do wskazanego celu. W Linuksie jego odpowiednikiem jest zwykle traceroute albo czasem tracepath. To narzędzie pomaga diagnozować, przez jakie routery przechodzi ruch, ale nie jest poleceniem do odczytu konfiguracji karty sieciowej. ipconfig także jest typowym poleceniem z Windows, gdzie wyświetla konfigurację interfejsów sieciowych, na przykład adres IPv4, maskę i bramę domyślną. Częsty błąd polega na przenoszeniu wiedzy z Windows jeden do jednego na Linuxa. Moim zdaniem to bardzo normalna pomyłka na początku nauki administracji, bo nazwy ifconfig i ipconfig są do siebie podobne. W Linuksie klasycznie używa się ifconfig, a we współczesnej administracji coraz częściej ip addr, zgodnie z nowszym podejściem pakietu iproute2. Dobra praktyka jest taka: pingiem sprawdzasz łączność, traceroute/tracert trasę, a konfigurację interfejsu w Linuksie oglądasz przez ifconfig albo ip addr.