Wyświetlenie listy dysków i partycji (urządzeń blokowych) w systemie Linux umożliwia polecenie
A. lsblk
B. ln
C. cd
D. tr
Polecenie lsblk jest właściwym wyborem, bo służy dokładnie do wyświetlania urządzeń blokowych w systemie Linux, czyli m.in. dysków twardych, SSD, pendrive'ów, napędów optycznych oraz ich partycji. Nazwa pochodzi od list block devices. W praktyce po wpisaniu lsblk zobaczysz drzewiastą listę urządzeń, np. /dev/sda, /dev/sda1, /dev/nvme0n1 czy /dev/nvme0n1p1, razem z informacją o rozmiarze, typie urządzenia i punkcie montowania. To jest bardzo przydatne przy instalacji systemu, podłączaniu nowego dysku, diagnozowaniu pendrive'a albo sprawdzaniu, która partycja jest zamontowana jako /home czy /. Z mojego doświadczenia lsblk jest jednym z tych poleceń, które warto znać od razu na początku nauki administracji Linuksem, bo pozwala uniknąć pomyłek przy operacjach na dyskach. Dobra praktyka jest taka, żeby przed użyciem narzędzi typu fdisk, mkfs, mount czy dd zawsze sprawdzić układ nośników właśnie przez lsblk, ewentualnie z opcjami lsblk -f albo lsblk -o NAME,SIZE,FSTYPE,MOUNTPOINT. Dzięki temu widać też system plików i miejsce montowania, a to realnie zmniejsza ryzyko sformatowania nie tego dysku co trzeba.
W tym pytaniu łatwo pomylić zwykłe polecenia terminala z narzędziami administracyjnymi do obsługi sprzętu i systemu plików. tr nie służy do sprawdzania dysków ani partycji. To program filtrujący tekst, używany na przykład do zamiany znaków, usuwania znaków albo prostych transformacji w strumieniu danych. Można nim zamienić małe litery na wielkie, ale nie pokaże struktury urządzeń blokowych. cd też nie ma związku z wykrywaniem dysków. Jest to wbudowane polecenie powłoki służące do zmiany katalogu roboczego, np. przejścia do /etc albo /home/user. Częsty błąd polega na tym, że ktoś kojarzy cd z katalogami i systemem plików, a potem zakłada, że pokaże nośniki. Nie pokaże, bo ono tylko zmienia miejsce, w którym aktualnie pracuje powłoka. ln służy do tworzenia dowiązań, czyli linków twardych lub symbolicznych, na przykład skrótu wskazującego na inny plik. To też jest przydatne narzędzie, ale na zupełnie innym poziomie pracy z plikami. Do listowania dysków i partycji potrzebne jest polecenie lsblk, które odczytuje informacje o urządzeniach blokowych udostępnianych przez jądro Linuksa. Moim zdaniem najlepsza metoda zapamiętania jest prosta: jeśli chodzi o listing block devices, myśl od razu o lsblk. W administracji Linuxem warto rozdzielać polecenia tekstowe, nawigacyjne, linkujące i diagnostyczne, bo pomyłka przy dyskach potrafi skończyć się utratą danych, a to już nie jest drobiazg.