Aby w systemie Linux zmapować katalog udostępniony w sieci komputerowej, należy posłużyć się poleceniem
A. connect
B. mount
C. join
D. view
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2020 (arkusz EE.08-SG-20.06).
Polecenie mount jest właściwe, bo w Linuksie dostęp do zasobów dyskowych, także tych udostępnionych przez sieć, realizuje się przez montowanie systemu plików w wybranym punkcie drzewa katalogów. Linux nie używa liter dysków jak Windows, tylko jeden wspólny katalog główny /, a zasób sieciowy podpinamy np. pod /mnt/udzial albo /media/dane. Praktyczny przykład to mount -t cifs //serwer/dane /mnt/dane -o username=jan dla udziału SMB/CIFS albo mount -t nfs serwer:/export/dane /mnt/dane dla NFS. Moim zdaniem to jedna z ważniejszych różnic między Windows i Linux, bo jak się ją zrozumie, administracja plikami robi się dużo logiczniejsza. Dobrą praktyką jest tworzenie osobnego punktu montowania, sprawdzanie uprawnień, używanie pliku z poświadczeniami z prawami 600 zamiast wpisywania hasła wprost w poleceniu oraz testowanie montowania poleceniami findmnt, mount lub df -h. Przy stałej konfiguracji wpis dodaje się zwykle do /etc/fstab albo używa autofs/systemd automount, żeby udział był montowany wtedy, kiedy jest potrzebny. Do odmontowania służy umount, nie samo usunięcie katalogu.
W tym pytaniu łatwo pomylić ogólne skojarzenie z połączeniem sieciowym z konkretnym mechanizmem systemu Linux. Słowo join brzmi technicznie i może kojarzyć się z dołączaniem czegoś do czegoś, ale w klasycznym Linuksie polecenie join służy do łączenia wierszy z dwóch plików tekstowych według wspólnego pola. To narzędzie z rodziny przetwarzania tekstu, podobnie jak sort, cut czy awk, a nie mechanizm dostępu do udziałów sieciowych. View też może wyglądać sensownie, bo użytkownik chce przecież zobaczyć katalog zdalny, jednak view jest zwykle trybem tylko do odczytu edytora vi/vim albo programem do podglądu, zależnie od dystrybucji i konfiguracji. Nie podłącza ono systemu plików do drzewa katalogów. Connect to raczej opis czynności, a nie standardowe polecenie używane do mapowania udziału w Linuksie. Czasem takie nazwy pojawiają się w klientach baz danych, narzędziach VPN albo aplikacjach graficznych, przez co można złapać złe skojarzenie. Sedno jest takie, że Linux traktuje zasób sieciowy jak system plików, który trzeba zamontować w konkretnym punkcie, np. /mnt/dane. Do tego używa się mount z odpowiednim typem, na przykład cifs dla udziałów Windows/Samba albo nfs dla eksportów NFS. Z mojego doświadczenia częsty błąd polega na myśleniu w stylu Windowsowego mapuj dysk sieciowy, gdzie pojawia się litera dysku. W Linuksie standardem jest punkt montowania, uprawnienia, opcje montowania i ewentualny wpis w /etc/fstab.