Do konfiguracji interfejsu sieciowego w systemie Linux służy polecenie
A. ifconfig
B. ipconfig
C. interfaces
D. networking
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2015 (arkusz E.13-X-15.05).
Polecenie ifconfig jest poprawną odpowiedzią, bo w systemach Linux/Unix służy do wyświetlania i konfigurowania parametrów interfejsów sieciowych, takich jak adres IP, maska sieci, stan interfejsu czy adres MAC. Przykładowo administrator może użyć ifconfig eth0, żeby sprawdzić konfigurację karty sieciowej, albo ifconfig eth0 up, aby włączyć interfejs. W starszych dystrybucjach Linuxa było to jedno z podstawowych narzędzi administracyjnych z pakietu net-tools. Warto jednak wiedzieć, że w nowszych systemach dobrą praktyką jest używanie polecenia ip, np. ip addr show albo ip link set eth0 up, bo jest nowocześniejsze i lepiej wspierane. Mimo tego w kontekście klasycznych pytań egzaminacyjnych i podstaw administracji Linuxem ifconfig nadal jest kojarzone właśnie z konfiguracją interfejsów sieciowych. Moim zdaniem dobrze znać oba narzędzia, bo w praktyce serwisowej można trafić na stare serwery, routery linuksowe albo systemy ratunkowe, gdzie ifconfig nadal jest pod ręką.
W tym pytaniu łatwo pomylić nazwy narzędzi, bo brzmią podobnie i wszystkie kojarzą się z siecią. Polecenie ipconfig jest typowe dla systemu Windows, gdzie służy głównie do sprawdzania konfiguracji TCP/IP, odnawiania dzierżawy DHCP czy czyszczenia pamięci DNS. W Linuxie standardowo nie używa się ipconfig, więc wpisanie go w terminalu zwykle skończy się komunikatem o braku polecenia. To częsty błąd osób, które przechodzą z administracji Windows na Linuxa i przenoszą nawyki jeden do jednego. Nazwa interfaces też może zmylić, ponieważ w części dystrybucji, szczególnie opartych o Debiana, istnieje plik /etc/network/interfaces. To jednak plik konfiguracyjny, a nie polecenie uruchamiane w terminalu do bezpośredniej konfiguracji interfejsu. Można go edytować, ale sama nazwa interfaces nie jest narzędziem takim jak ifconfig. Podobnie networking odnosi się raczej do usługi, skryptu startowego albo ogólnego pojęcia obsługi sieci, a nie do konkretnego polecenia służącego do ustawiania parametrów karty sieciowej. W praktyce administrator powinien rozróżniać komendy, pliki konfiguracyjne i usługi systemowe, bo każde z nich działa na innym poziomie. Poprawnym klasycznym narzędziem linuksowym jest ifconfig, choć w nowoczesnych dystrybucjach coraz częściej zastępuje je polecenie ip z pakietu iproute2.