Aby przeprowadzić ręczną konfigurację interfejsu sieciowego w systemie LINUX należy się posłużyć poleceniem
A. ifconfig
B. ipconfig
C. route add
D. eth0
Pytanie z egzaminu CKE, wrzesień 2014 (arkusz E.13-X-14.08).
Polecenie ifconfig jest właściwą odpowiedzią, bo w systemach Linux/Unix służy do ręcznej konfiguracji i sprawdzania parametrów interfejsów sieciowych, zwłaszcza w klasycznym zestawie narzędzi net-tools. Za jego pomocą można wyświetlić aktywne interfejsy, nadać adres IP, ustawić maskę sieci, włączyć albo wyłączyć kartę sieciową. Przykładowo administrator może użyć polecenia: ifconfig eth0 192.168.1.10 netmask 255.255.255.0 up, aby skonfigurować interfejs eth0 w sieci lokalnej. W praktyce trzeba pamiętać, że w nowszych dystrybucjach Linuksa zaleca się raczej narzędzie ip z pakietu iproute2, np. ip addr add 192.168.1.10/24 dev eth0, bo jest nowocześniejsze i zgodne z aktualnymi dobrymi praktykami administracyjnymi. Mimo to ifconfig nadal często pojawia się w materiałach szkolnych, starszych systemach, egzaminach i podczas diagnostyki starszych serwerów. Moim zdaniem warto znać oba podejścia, bo w pracy technika czasem trafia się sprzęt albo system, który nie jest najnowszy. Ważne jest też rozróżnienie: interfejs, taki jak eth0 lub ens33, to nazwa urządzenia sieciowego, a ifconfig to polecenie, którym tym urządzeniem zarządzamy.
W tym pytaniu łatwo pomylić nazwę interfejsu, polecenia z Windowsa oraz komendy dotyczące tras routingu. eth0 nie jest poleceniem, tylko tradycyjną nazwą interfejsu sieciowego w Linuksie. Dawniej bardzo często pierwsza karta Ethernet była widoczna właśnie jako eth0, ale w nowszych dystrybucjach spotyka się też nazwy typu enp0s3, ens33 czy eno1, zgodne z przewidywalnym nazewnictwem interfejsów. Sama nazwa eth0 niczego nie konfiguruje, ona tylko wskazuje, którego urządzenia dotyczy operacja. Trochę jak nazwa dysku albo portu, a nie narzędzie do pracy z nim.
ipconfig kojarzy się z konfiguracją sieci, ale jest to polecenie typowe dla systemów Windows. Służy do wyświetlania konfiguracji IP, odświeżania dzierżawy DHCP przez ipconfig /release i ipconfig /renew oraz sprawdzania DNS przez ipconfig /all. W Linuksie takim klasycznym odpowiednikiem do sprawdzania i ustawiania parametrów interfejsów był ifconfig, a obecnie bardzo często używa się ip addr oraz ip link. Typowy błąd myślowy polega tu na przeniesieniu przyzwyczajeń z Windowsa na Linuksa, bo nazwa brzmi bardzo podobnie.
route add jest związane z tablicą routingu, czyli z określaniem, którędy mają być wysyłane pakiety do innych sieci. Można nim dodać trasę domyślną lub trasę do konkretnej podsieci, ale nie jest to podstawowe polecenie do ręcznej konfiguracji samego interfejsu sieciowego, jego adresu IP i maski. Najpierw zwykle konfiguruje się interfejs, a dopiero potem bramę i trasy. Z mojego doświadczenia to rozróżnienie jest bardzo ważne: adres IP odpowiada na pytanie „kim jestem w sieci”, a routing odpowiada „którędy mam wysłać pakiety dalej”.
ipconfig kojarzy się z konfiguracją sieci, ale jest to polecenie typowe dla systemów Windows. Służy do wyświetlania konfiguracji IP, odświeżania dzierżawy DHCP przez ipconfig /release i ipconfig /renew oraz sprawdzania DNS przez ipconfig /all. W Linuksie takim klasycznym odpowiednikiem do sprawdzania i ustawiania parametrów interfejsów był ifconfig, a obecnie bardzo często używa się ip addr oraz ip link. Typowy błąd myślowy polega tu na przeniesieniu przyzwyczajeń z Windowsa na Linuksa, bo nazwa brzmi bardzo podobnie.
route add jest związane z tablicą routingu, czyli z określaniem, którędy mają być wysyłane pakiety do innych sieci. Można nim dodać trasę domyślną lub trasę do konkretnej podsieci, ale nie jest to podstawowe polecenie do ręcznej konfiguracji samego interfejsu sieciowego, jego adresu IP i maski. Najpierw zwykle konfiguruje się interfejs, a dopiero potem bramę i trasy. Z mojego doświadczenia to rozróżnienie jest bardzo ważne: adres IP odpowiada na pytanie „kim jestem w sieci”, a routing odpowiada „którędy mam wysłać pakiety dalej”.