Zgodnie z normą PN-EN 50173 maksymalna długość kanału okablowania poziomego, czyli łącza stałego razem z kablami krosowymi i przyłączeniowymi, wynosi
A. 150 m
B. 90 m
C. 100 m
D. 110 m
Odpowiedź 100 m jest prawidłowa, bo zgodnie z podejściem stosowanym w normie PN-EN 50173 dla okablowania strukturalnego maksymalna długość kanału okablowania poziomego wynosi właśnie 100 m. Kanał to nie tylko przewód ułożony w ścianie czy korycie kablowym, ale całe połączenie transmisyjne między urządzeniem aktywnym w szafie dystrybucyjnej a urządzeniem końcowym użytkownika. W praktyce obejmuje to łącze stałe, czyli zwykle do 90 m kabla instalacyjnego, oraz kable krosowe i przyłączeniowe, najczęściej razem do 10 m. Dlatego często spotyka się zasadę: 90 m permanent link + 10 m patch cords = 100 m channel. Moim zdaniem to jedna z tych wartości, które naprawdę warto zapamiętać, bo wraca przy projektowaniu sieci LAN, pomiarach certyfikacyjnych i diagnozowaniu problemów z transmisją. Jeśli ktoś zrobi tor miedziany dłuższy niż 100 m, mogą pojawić się problemy z tłumieniem, przesłuchem, opóźnieniem propagacji i stabilnością połączenia, szczególnie przy 1 Gb/s albo 10 Gb/s. Dobra praktyka branżowa jest taka, żeby nie projektować okablowania na styk, tylko zostawić rozsądny zapas, pilnować jakości złączy RJ-45, kategorii przewodów i poprawnego zakończenia par w panelu oraz gnieździe.
W tym pytaniu łatwo pomylić kilka podobnych wartości, bo w okablowaniu strukturalnym występuje zarówno długość kanału, jak i długość łącza stałego. Norma PN-EN 50173 przy okablowaniu poziomym przyjmuje, że maksymalna długość kanału transmisyjnego wynosi 100 m. Kanał obejmuje całe połączenie używane przez sygnał: od urządzenia aktywnego, przez kabel krosowy, panel krosowy, kabel instalacyjny, gniazdo abonenckie i przewód przyłączeniowy do komputera, telefonu IP albo punktu dostępowego. Właśnie dlatego wartość 90 m nie pasuje jako odpowiedź na pytanie o kanał. 90 m dotyczy łącza stałego, czyli części instalacyjnej bez kabli krosowych i przyłączeniowych. To bardzo częsty błąd na testach i w praktyce też, bo ktoś zapamiętuje jedną liczbę z normy, ale nie sprawdza, czego ona dokładnie dotyczy. Wartości 110 m i 150 m również nie są poprawne dla standardowego poziomego toru miedzianego w okablowaniu strukturalnym. Mogą się kojarzyć z zapasem kabla, trasą fizyczną w budynku albo innymi technologiami, ale dla typowego kanału skrętkowego Ethernet według zasad okablowania strukturalnego są za duże. Przekroczenie 100 m nie oznacza zawsze, że link od razu przestanie działać, i to bywa zdradliwe. Czasem połączenie podniesie się na 1 Gb/s, ale będzie niestabilne, pojawią się retransmisje, błędy ramek albo problemy przy zasilaniu PoE. Z mojego doświadczenia lepiej trzymać się normy niż potem szukać dziwnych usterek, które wynikają po prostu ze zbyt długiego toru transmisyjnego.