Które szyfrowanie stosowane w sieciach bezprzewodowych, jest najmniej odporne na łamanie haseł?
A. WEP
B. WPA TKIP
C. WPA2
D. WPA AES
Pytanie z egzaminu CKE, październik 2013 (arkusz E.13-X-13.10).
WEP jest najmniej odpornym mechanizmem szyfrowania z podanych opcji i w praktyce traktuje się go jako całkowicie przestarzały. Jego główny problem nie polega tylko na tym, że użytkownik może ustawić słabe hasło, ale na błędach w samej konstrukcji zabezpieczenia. WEP używa algorytmu RC4 oraz krótkich wektorów inicjalizujących IV, które w ruchliwej sieci szybko się powtarzają. Atakujący może przechwycić odpowiednią liczbę ramek Wi-Fi i przy użyciu popularnych narzędzi odzyskać klucz w krótkim czasie, czasem w kilka minut. Z mojego doświadczenia, jeżeli w konfiguracji routera nadal widać WEP, to jest to sygnał, że sprzęt albo ustawienia są bardzo stare i trzeba to poprawić od razu. Dobre praktyki branżowe zalecają używanie co najmniej WPA2-Personal z AES/CCMP, a najlepiej WPA3, jeśli urządzenia to obsługują. WPA TKIP też jest już słabe i niewskazane, ale nadal nie jest tak tragiczne jak WEP. W sieci firmowej warto stosować WPA2/WPA3-Enterprise z 802.1X i serwerem RADIUS, bo wtedy każdy użytkownik może mieć własne dane logowania, a nie jeden wspólny klucz dla wszystkich.
W tym pytaniu łatwo pomylić stare standardy Wi-Fi, bo nazwy WPA, WPA2, TKIP i AES brzmią podobnie technicznie, ale ich poziom bezpieczeństwa jest mocno różny. WPA TKIP faktycznie jest rozwiązaniem historycznym i dzisiaj nie powinno być używane jako docelowe zabezpieczenie sieci. TKIP powstał jako przejściowa poprawka po kompromitacji WEP, żeby starszy sprzęt mógł działać bez wymiany kart sieciowych. Ma znane ograniczenia i w nowoczesnych konfiguracjach jest wypierany przez AES/CCMP, jednak nadal nie jest najsłabszym wyborem z tej listy. WPA AES jest znacznie lepsze, bo wykorzystuje bezpieczniejszy mechanizm szyfrowania oparty o AES, zwykle w połączeniu z CCMP, i nie ma tych samych fundamentalnych wad co WEP. WPA2 również nie oznacza automatycznie niezniszczalnego zabezpieczenia, bo przy słabym haśle PSK nadal można wykonywać ataki słownikowe na przechwycony handshake, ale sam standard jest dużo mocniejszy od WEP. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś patrzy tylko na długość hasła albo samą nazwę WPA/WPA2, a nie na protokół i sposób generowania kluczy. WEP przegrywa, ponieważ jego słabości są wbudowane w projekt: krótkie IV, problemy z RC4 i brak solidnej ochrony integralności. W praktyce nie powinno się go włączać nawet dla starych drukarek czy skanerów Wi-Fi. Lepiej wymienić urządzenie albo wydzielić osobną, odizolowaną sieć, niż obniżać bezpieczeństwo całej infrastruktury.