Narzędzie przedstawione na rysunku jest stosowane do
A. ściągania izolacji z kabla.
B. zaciskania wtyków RJ45.
C. sprawdzania poprawności połączenia.
D. instalacji przewodów w złączach LSA.
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2019 (arkusz E.13-X-19.06).
Na rysunku widać narzędzie uderzeniowe do złączy LSA, często nazywane nożem krosowniczym albo narzędziem Krone. Służy ono do wciskania pojedynczych żył przewodu w styki szczelinowe IDC w listwach LSA, panelach krosowych, gniazdach teleinformatycznych i czasem w instalacjach telefonicznych. Taki styk przebija izolację żyły i robi połączenie elektryczne bez wcześniejszego zdejmowania izolacji z samej żyły. To jest właśnie sens systemu LSA: szybki, powtarzalny montaż przewodów przy zachowaniu dobrego kontaktu. Dodatkowo większość takich narzędzi odcina nadmiar przewodu po dociśnięciu, więc zakończenie jest estetyczne i nie robi zwarć z sąsiednimi torami. W praktyce używa się go np. przy zarabianiu kabli UTP w patch panelu zgodnie ze schematem T568A albo T568B. Moim zdaniem to jedno z tych narzędzi, które warto od razu dobrze rozpoznać, bo pomyłka z zaciskarką RJ45 jest dość częsta na początku nauki. Dobra praktyka: nie wciska się przewodów śrubokrętem, bo można rozgiąć styki LSA, uszkodzić żyłę albo pogorszyć parametry toru transmisyjnego.
To narzędzie nie jest typowym ściągaczem izolacji, testerem połączeń ani zaciskarką do wtyków RJ45, chociaż na pierwszy rzut oka może się kojarzyć z kilkoma narzędziami instalatora sieciowego. W instalacjach strukturalnych trzeba rozróżniać czynności: przygotowanie kabla, zakończenie żył w złączu, testowanie toru i zaciskanie wtyku. Ściąganie izolacji wykonuje się zwykle stripperem lub nożykiem do płaszcza kabla, ale nie usuwa się izolacji z pojedynczych żył przed wciśnięciem ich w złącze LSA. Styki IDC same nacinają izolację i kontaktują się z miedzią, i właśnie do tego potrzebny jest pokazany przyrząd. Mylenie go ze ściągaczem bierze się często stąd, że ma ostrze odcinające nadmiar przewodu, ale to nie jest jego główna funkcja. Sprawdzanie poprawności połączenia wykonuje się testerem okablowania, certyfikatorem albo przynajmniej prostym testerem par, który pokazuje ciągłość, kolejność żył, zwarcia i przerwy. Ten przyrząd niczego nie mierzy, nie ma elektroniki ani wskaźników. Z kolei zaciskanie wtyków RJ45 robi się zaciskarką, która dociska metalowe styki wtyku do żył kabla i blokuje przewód w obudowie wtyku. Narzędzie LSA działa zupełnie inaczej: wciska żyłę w listwę lub moduł, najczęściej w patch panelu, gnieździe abonenckim albo przełącznicy. Z mojego doświadczenia najczęstszy błąd to traktowanie wszystkich narzędzi do okablowania jako jednej grupy. W praktyce każde ma swoje miejsce, a użycie nieodpowiedniego narzędzia może pogorszyć parametry kategorii kabla, np. przesłuchy, tłumienie albo po prostu zrobić niestabilne połączenie.